سر برمى‌تابند، با كسانى كه به مال و جان خويش در راه خدا جهاد مى‌كنند برابر نيستند خدا كسانى را كه به مال و جان خويش جهاد مى‌كنند بر آنان كه از جنگ سر برمى‌تابند به درجتى برترى داده است.» اين درجه كه از آن ياد شده اين است كه اموال امت قبل از قاعدين ويژه مجاهدان است زيرا آنان را بيش از قاعدين در زندگى اجتماعى امت تأثير است. و در آخرت ثواب بزرگ در انتظار آنهاست و خداوند صدقات آنان را پيش از پذيرفتن صدقه قاعدين قبول مى‌كند.

نماز مجاهدان در راه خدا به سرعت برق به آسمان برده مى‌شود زيرا صاحب آن گفتار و كردار را قرين ساخته است. اما نماز قاعدين گاه به آسمان برده مى‌شود يا اصلا برده نمى‌شود. و اگر برده شود با شرايط دشوارى پذيرفته مى‌آيد. مانند نماز است عبادات ديگر. جهاد در راه خدا ابواب عقل مجاهد را مى‌گشايد و او را هدايت و معرفت و ايمان ارزانى مى‌دارد. خداى تعالى مجاهد در راه خدا را در زندگى بصيرتى روشن داده، زيرا او خودى خود را كه چون گردنه‌اى بر سر راهش بود در هم شكسته و ميان او و حقايق عالم وجود ديگر هيچ مانعى چون خوف و طمع و شك و دودلى باقى نمانده است. هر كس/ ١٥٨ حقايق عالم وجود در برابر او آشكار گردد ايمانش به خدا افزون گردد و در دل او پايدارى و مقاومت و ثبات جايگزين شود.

در دل مجاهد در راه خدا نفاق لانه نمى‌كند و در نظر او ميان دنيا و آخرت تناقضى نيست. او دنيا را داده و آخرت را خريده است. و جان خويش داده و بهشتى را كه پهنايش به قدر همه آسمانها و زمين است گرفته است. رزمنده به خود مطمئن است و به طريقه و مسلك خويش نيز اعتماد دارد.

ولى اين بدان معنى نيست كه قاعدين كفارند. آنان نيز موظف‌اند كه به تهيه مصالح بندگان مشغول باشند مانند كشاورزى كه در مزرعه‌اش كشاورزى مى‌كند يا كارگرى كه در كارخانه سرگرم كار است يا نويسنده‌اى كه در دفتر كارش نشسته است و مى‌نويسد يا كاسب و تاجرى كه سرگرم تهيه ما يحتاج مردم‌اند. هر يك از اينان را وظيفه‌اى است و مسئوليتى است و نقشى است كه بايد در زندگى‌