«وَ ما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُها وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا وَ اجْعَلْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ نَصِيراً- چرا در راه خدا به خاطر مردان و زنان و كودكان ناتوانى كه مى‌گويند: اى پروردگار ما، ما را از اين قريه ستمكاران بيرون آر و از جانب خود براى ما ياورى و مددكارى قرار ده، نمى‌جنگيد؟» مستضعفان يا ناتوانان كسانى هستند كه قدرتهاى ستمكار آنان را ناتوان ساخته است و استثمار كرده و اراده و معنويات نفوسشان را لگدكوب ساخته ولى با وجود اين در برابر ظلم پايدارى مى‌كنند بدين اميد كه خداوند تعالى روزى برايشان رهبرانى فرستد و آنان را از يوغ ستم آزاد نمايند.

/ ١٢٢ [٧٦] هدف رزمجويان مسلمان آزادى بندگان خداست از جامعه ستم و رژيم طاغوت. اما جنگجويان كافر جنگشان به خاطر برده ساختن آدميان است و كشاندن ايشان در زير يوغ طاغوت. طبيعة طاغوت، ناتوان است، زيرا مى‌خواهد در برابر اراده مردم و فطرت حيات مقاومت كند. طاغوت براى پيروزى خود هر نقشه‌اى كه بكشد راه به جايى نمى‌برد، زيرا اعمال او خلاف زندگى انسانى است كه خدايش آزاد آفريده است.

«الَّذِينَ آمَنُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقاتِلُوا أَوْلِياءَ الشَّيْطانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطانِ كانَ ضَعِيفاً- آنان كه ايمان آورده‌اند، در راه خدا مى‌جنگند و آنان كه كافر شده‌اند در راه شيطان. پس با هواداران شيطان قتال كنيد كه مكر شيطان ناچيز است.» اولين چيزى كه مردم مستضعف و آنان كه به خاطرشان مى‌جنگند و بايد از آن متمتع شوند، آزادى از خوف طاغوت است زيرا بزرگترين عواملى كه طاغوت به هنگام استثمار مردم بدان تكيه مى‌كند ترساندن مردم است و درهم شكستن قدرت معنوى آنهاست. و گرنه طاغوت هم انسانى است مثل ديگر افراد انسان. پس چگونه مى‌تواند ديگران را برده سازد؟ قدرت طاغوت در ترس مردم است از او، ترس از قدرت‌