تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٩

جارى است همواره در آن جاويدان خواهند بود. خدا از آنان خشنود است و آنان نيز از خدا خشنودند و اين كاميابى بزرگى است.» زيرا اينان براى انجام اعمال خود بر وفق اوامر خدا و تعهد به صدق سعى كرده‌اند و افكار و اقوالشان مطابق حق بوده. خداوند پاداش آنها را اين گونه داد كه از آنها خشنود است و آنان نيز از خدا خشنود. تبادل خشنودى ميان بنده و پروردگارش نتيجه‌اى است كه از ممارست بنده در ذكر خدا و تفكر درباره خدا، و در نظر داشتن خدا در سخن و كردارش حاصل مى‌شود.

[١٢٠] اللَّه حق است. اللَّه ضمير آگاه عالم وجود است. اللَّه مدبر و پرورش دهنده جهان است. چون بنده اوامر پروردگارش را انجام دهد. خدا جهان را مسخّر او خواهد كرد. زيرا در اين حالت او/ ٥٠٤ به خدا پيوسته ... به ضمير آگاه پيوسته ... به قدرت پيوسته ... به علم و عزيمت پيوسته است.

اما چون بنده با خدايش مخالفت كند او در برابر همه عالم مى‌خواهد ايستادگى كند. آيا بر اين كار توانايى دارد؟

«لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما فِيهِنَّ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ- از آن خداست فرمانروايى آسمان و زمين و آنچه ميان آنهاست و او بر هر كارى تواناست.»