تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٤ - معجزه مائده، ايمان به غيب و شهود

يعنى روز بزرگى شود كه مردم آن روز را از ياد نبرند و هر سال خاطره آن تازه كنند و براى نسلهاى بعد عبرتى باشد.

«وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌- و نشانى از تو باشد و ما را روزى ده كه تو بهترين روزى دهندگان هستى.» اين آيتى است دال بر معجزات خدايى. ولى عيسى (ع) براى قوم خود طلب رزق دايم نمود.

[١١٥] «قالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ‌- خدا گفت: من آن مائده را براى شما مى‌فرستم ولى هر كه از شما از آن پس كافر شود، چنان عذابش مى‌كنم كه هيچ يك از مردم جهان را آن چنان عذاب نكرده باشم.» زيرا تفاوت است ميان گروه‌هايى كه پس از ايمان سرچشمه گرفته از شهود عينى به كفر آشكار كشيده شدند و كفرى كه پس از ايمان غيبى به وجود آمده كه گاهى سطحى است.

خداوند به بندگانش نعمت مى‌دهد تا بيازمايد كه تا چه پايه سپاسگزارند و تا چه حد نعمتهاى او را قدر مى‌دانند و از آن استفاده مى‌كنند. چون كفران نعمت كنند، خداوند فقط آن نعمت از آنان سلب نمى‌كند، بلكه ديگر نعمتها را هم سلب مى‌كند تا بگويند اى كاش خداوند هرگز اين نعمت را به ما نمى‌داد.

مثلا نفت در كشورهاى ما نعمت بزرگى است از سوى خدا و براى ملت ما رزقى عظيم. اگر شكر اين نعمت را با اداى حقوق محرومين و تقسيم عادلانه ثروت در ميان مردم به جاى بياوريم اين نعمت هم چنان ادامه دارد و افزونتر هم مى‌شود.

اما اگر اين نعمت را كفران كنيم و بزرگان آن را به خود اختصاص دهند و مستضعفان را محروم سازند و توانگران سرگرم عيش و عشرت شوند، خداوند نه تنها ثروت نفت را از ما مى‌گيرد، بلكه برخى از ما را بر برخى ديگر مسلط مى‌كند تا در ميان ما كينه و حقد اشاعه يابد و يكديگر را بكشيم. تا روزى بيايد كه/ ٤٩٨ حتى از نفت و ثروتهاى نفتى هم بيزار شويم و بگوييم اى كاش كشور ما كشاورزى بود تا با