ايمان آورديم، گواه باش كه ما تسليم هستيم.» [١١٢] موقعيت عيسى را استحكام بخشيد بدين گونه كه چون بنى اسراييل از او طلب معجزه‌اى كردند تا دليل بر پيامبرى او باشد، دعايش را مستجاب كرد.

«إِذْ قالَ الْحَوارِيُّونَ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ هَلْ يَسْتَطِيعُ رَبُّكَ أَنْ يُنَزِّلَ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ قالَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌- و حواريان پرسيدند

اى عيسى بن مريم آيا پروردگار تو مى‌تواند براى ما از آسمان مائده‌اى فرستد؟

گفت اگر ايمان آورده‌ايد از خدا بترسيد.» عيسى آنها را امر به تقوى كرد، زيرا تقوى بر يقين انسان و ايمان او و صدق او مى‌افزايد و چون انسان نفس خود تزكيه نمود، مى‌تواند بدون حاجز و مانعى حقايق را بفهمد.

[١١٣] ولى بنى اسراييل در اصرار خود افزودند

«قالُوا نُرِيدُ أَنْ نَأْكُلَ مِنْها وَ تَطْمَئِنَّ قُلُوبُنا وَ نَعْلَمَ أَنْ قَدْ صَدَقْتَنا وَ نَكُونَ عَلَيْها مِنَ الشَّاهِدِينَ‌- گفتند كه مى‌خواهيم از آن مائده بخوريم تا دلهايمان آرام گيرد و بدانيم كه به ما راست گفته‌اى و بر آن شهادت دهيم.» گفتند: ما نياز به اطمينان قلبى داريم و جز اين هيچ نيست. همانطور كه ابراهيم (ع) به پروردگارش گفت: «آرى، ولى مى‌خواهم دلم مطمئن شود.» سپس مى‌خواهيم كه دلهاى ما به صدق رسالت و رسول اطمينان يابد. زيرا فرق است ميان كسى كه ناديده به چيزى ايمان آورده و كسى كه ايمانش به شهود و ديدن است. در اين هنگام مى‌تواند كلامش برندگى و قاطعيت بيشترى داشته باشد زيرا مردم در صدق سخن مؤمنى كه ادعا كند كه دلايل و براهين نبوت را به چشم خود ديده است كمتر شك مى‌كنند در حالى كه به ايمان كسى كه ناديده ايمان آورده شك مى‌كنند و آن را به صفاى نيت و ساده‌دلى او حمل مى‌كنند.

[١١٤] «قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكُونُ لَنا/ ٤٩٧ عِيداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا- عيسى بن مريم گفت: بار خدايا، اى پروردگار ما، براى ما مائده‌اى از آسمان بفرست تا ما را و آنان كه بعد از ما مى‌آيند عيدى باشد.»