تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢١ - رسولان در پيشگاه خداى رحمان

«إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ‌- كه دانا به غيب‌ها تو هستى.» بنا بر اين: اگر فرضا پيامبران را فريب دهيم و در رو به روى آنها از روى دروغ و نفاق تظاهر به ايمان كنيم، آنها هم سكوت كنند، نبايد پنداريم كه چهره حقيقت را فروپوشيده‌ايم. نه، خداست كه به غيبها آگاه است و او به زودى ما را محاكمه مى‌كند.

[١١٠] اين داستان عيسى با خداست بنگر به عنوان يك شاهد بر قوم خود چگونه از خدا سؤال مى‌كند و چگونه باطل بودن ادعاهاى قومش را آشكار مى‌سازد و از آنها مى‌پرسد كه آيا او گفته است كه او را به جاى خدا بپرستند.

«إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَ عَلى‌ والِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَ كَهْلًا- خدا به عيسى بن مريم گفت: نعمتى را كه به تو و مادرت ارزانى داشته‌ام ياد كن آن زمان كه به روح القدس ياريت كردم تا تو چه در گهواره و چه در بزرگسالى با مردم سخن گويى.» اينها نعم پروردگار است به عيسى كه اگر اين نعمتها نبود عيسى، عيسى نبود. روح القدس روحى است كه صاحبش را از گناه حفظ مى‌كند و خداوند رسولان (ص) و امامان (ع) را به روح القدس يارى مى‌رساند. و آن مهمترين نعمتى است كه خدا به بنده‌اى از بندگانش عطا مى‌كند و چون مرتكب خطايى نمى‌شود، نادانان پندارند كه او پسر خداست. يا پسرى است كه روحى از ذات بارى سبحانه و تعالى در او حلول كرده است ... نه هرگز چنين نيست.

خدا است كه عيسى را به اين روح يارى كرده و اگر نمى‌بود عيسى در ورطه لغزشها گرفتار مى‌آمد، هم چنان كه/ ٤٩٥ مردم ديگر بدين گونه‌اند. مثلا خدا يونس بن متّى را واداشت كه لحظاتى- آن هم از روى حكمت بالغه خود- در انديشه خود باشد و قومش را نفرين كند. خداى تعالى او را به كيفر اين لغزش (كه مسلما به مرتبه گناه نرسيده بود) در شكم ماهى حبس كرد. و همچنين معجزه ظاهرى عيسى يعنى سخن گفتنش در گهواره دليل الوهيت او نيست بلكه دليل عبوديت اوست‌