تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٤ - همه چيز حلال است

هدف تقوى عمل صالح است ولى عمل صالح بايد با ايمان همراه باشد.

ايمان پيش از عمل صالح و بعد از عمل صالح. پيش از آن تا انسان را به اختيار عمل صالح وادارد و بعد از آن، زيرا عمل صالح ايمان را استوارى مى‌بخشد و پاى بر جا مى‌سازدش. از اينجا ايمان هدف تقوى است. از اين روست كه پروردگار ما مى‌فرمايد

«إِذا مَا اتَّقَوْا وَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌- هر گاه پرهيزگارى كنيد و ايمان بياوريد.» تقوى (يعنى احساس مسئوليت) به عمل صالح دعوت مى‌كند و در همان وقت به سطح تازه و مرتفعى از سطوح ايمان فرا مى‌خواند.

اين سطح همان احسان به مردم است. از اين رو احسان به منزله نتيجه تقوى است در اين آيه

«ثُمَّ اتَّقَوْا وَ أَحْسَنُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ‌- باز هم پرهيزگارى كنند و نيكى كه خدا نيكوكاران را دوست دارد.» بدين گونه مؤمن يك يك مراحل آتيه را مى‌پيمايد

١- تقوى به هدف عمل صالح.

/ ٤٦٠ ٢- تقوى به هدف تقويت ايمان.

٣- تقوى به هدف احسان به مردم.

بطور كلى، طعام به منزله سوخت مادى انسان است براى قيام به اين مراحل هم چنان كه تقوى سوخت معنوى اوست.

ميان طعام در مفهوم توحيدى كه تحت سيطره تقوى است و به هدف تحمل مسئوليت و احسان با طعام در مفهوم شيطانى آن كه ضد تقوى است و ضد تحمل مسئوليت است فرق بزرگى است.