تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٨ - سوره المائدة(٥) آيات ٧٨ تا ٨١

همان طور كه بى‌مبالاتى و بى‌تفاوتى براى دين خطرناك است غلوّ هم خطرناك است. زيرا هر دو مخالف حق هستند. حق محور عالم وجود است بايد محور زندگى انسان نيز قرار گيرد.

«قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ لا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ غَيْرَ الْحَقِ‌- بگو اى اهل كتاب، به ناحق در دين خويش غلو مكنيد.» چون رؤساى كليسا خواستند مبادى دينى را تقويت كنند به غلوّ در دين روى آوردند تا مگر در دلها رسوخ بيشترى يابد. ولى غلوّ براى استحكام خود نيازمند يك ايدئولوژى است. از اين رو به فرهنگهاى اعصار جاهلى روى آوردند و دين خود را به آن تغذيه كردند و اين غذا چيزى جز خرافات نبود كه اهل ضلالت املاء كرده بودند، مانند خرافات يونانيان در پرستش خدايان متعدد و وجود يك قدرت غيبى براى هر چيزى در ما وراى آنچه در طبيعت مى‌بينيم، از تناقضات يا فعل و انفعالات.

اين خرافات در مسيحيت رخنه يافت و آن را به دين غلوكنندگان تبديل كرد.

خداى تعالى به شدت از غلو نهى مى‌كند.

«وَ لا تَتَّبِعُوا أَهْواءَ قَوْمٍ قَدْ ضَلُّوا مِنْ قَبْلُ وَ أَضَلُّوا كَثِيراً وَ ضَلُّوا عَنْ سَواءِ السَّبِيلِ‌- و از خواهشهاى آن مردمى كه از پيش گمراه شده بودند و بسيارى را گمراه كردند و خود از راه راست منحرف شدند، پيروى مكنيد.»

[سوره المائدة (٥): آيات ٧٨ تا ٨١]

لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى‌ لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ (٧٨) كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ (٧٩) تَرى‌ كَثِيراً مِنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَبِئْسَ ما قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنْفُسُهُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ فِي الْعَذابِ هُمْ خالِدُونَ (٨٠) وَ لَوْ كانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ النَّبِيِّ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ وَ لكِنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ فاسِقُونَ (٨١)

/ ٤٤٠