تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٦ - عيسى خدا نيست

نباشد عنوان الوهيت را شايسته است؟ در اين صورت فرق ميان او و مخلوقاتش چيست؟ پس چه ضرورتى دارد كه به چنين خدايى ايمان بياوريم؟

وقتى مى‌بينيم مردم از بعضى كارها عاجزند، در مى‌يابيم كه نبايد در ذات الهى عجز بوده باشد و نبايد قدرت او را چيزى محدود كند.

اگر خدا نيز مانند ما عاجز باشد چه موجبى براى پرستش او؟

«وَ إِنْ لَمْ يَنْتَهُوا عَمَّا يَقُولُونَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌- اگر از آنچه گويند بازنايستند به كافرانشان عذابى دردآور خواهد رسيد.» مى‌گويد عذاب مخصوص كافران آنهاست، در حالى كه هر كس را چنين پندارى بود به كفر انتساب دارد. ولى آنچه از اين برمى‌آيد اين است كه بعضى از آنها عذاب مى‌شوند. زيرا كسانى كه بدون آگاهى و علم كافى چنين سخنى بگويند بر او حكم به كفر نمى‌شود. مثل بعضى از متصوفه مسلمان كه درباره اولياء خود غلو مى‌كنند حتى- بدون آگاهى به آنچه مى‌گويند، آنان را به مقام الوهيت مى‌رسانند. در حالى كه اين كفر به خداى بزرگ است.

عيسى خدا نيست‌

[٧٤] بعضى از مسيحيان مى‌پندارند كه عيسى (كه پسر خداست) آنان را از عذاب پدرش رهايى خواهد داد. زيرا او از (پدر) به ما رحيم‌تر است. خدا اين پندار را به دو گونه تقبيح مى‌كند.

نخست: آنجا كه مى‌گويد

«أَ فَلا يَتُوبُونَ إِلَى اللَّهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَهُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌- آيا به درگاه خدا توبه نمى‌كنند و از او آمرزش نمى‌خواهند. خدا آمرزنده و مهربان است.»/ ٤٣٨ زيرا رحيمتر از خدا و آمرزنده‌تر از او نتوان يافت. چگونه تصور مى‌كنند كه كس ديگرى هست كه چون خدا درهاى رحمتش را بربندد، مى‌تواند آنها را برهاند؟ پس بايد به پروردگارش بازگردد تا هر خيرى را بر آستانه او بيابد.

[٧٥] دوم: مسيح جز بشرى هيچ نيست. آيا بشر مى‌تواند انسان را از غضب‌