تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٣ - دست خدا گشاده است

و نقش ايمان به خدا و توكل بر او در بناى تمدنها ملغى مى‌شود.

«وَ قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ- يهود گفتند كه دست خدا بسته است.» زيرا يهوديان مى‌پنداشتند كه قدرت خدا محدود است و اين يك عقيده جامد و عقب‌افتاده است. زيرا ايمان به قدرت گسترده خداوند آدمى را نيز به حركت و پيشرفت وامى‌دارد. زيرا حركت و پيشرفت تابع ايمانى است بدون محدوديت امكانات. انسان مؤمن به درياى قدرت بى‌منتهاى خدايى پيوسته است.

از اين رو مى‌فرمايد

«غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ‌- دستهاى خودشان بسته باد.» كسانى كه زندگى را به صورت جامد تصور مى‌كنند هرگز حركت از پستى به بلندى را نمى‌پذيرند. و كسانى كه معتقد نيستند كه قدرت خداوندى او را از بدبختيهايش رهايى مى‌بخشد، چون كسى است كه دستهايش بسته باشد و كسى كه بر خدا توكل نمى‌كند او نيز همانند موجود دست بسته‌اى است كه همواره در لجنزار ارتجاع و واپس‌ماندگى دست و پا مى‌زند.

افزون بر اين يهوديان ملعون و مطرود از رحمت خدايى هستند. از امكاناتى كه برايشان موجود است استفاده نمى‌كنند. خداوند در حق ايشان مى‌گويد

«وَ لُعِنُوا بِما قالُوا- بدين سخن كه گفتند ملعون گشتند.»/ ٤٢٢ يعنى از بركات خدايى- به سبب اين سخن فاسد خود- دور شدند. اما پروردگار ما قدرتش نامحدود است و بر حسب اقتضاء حكمت بالغه خود از اين قدرت انفاق مى‌كند.

«بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ- دستهاى خدا گشاده است، به هر سان كه بخواهد روزى مى‌دهد.» نگرش يهود به رسالت جديد و هر چيز جديدى نگرش جامد است. عدم اعتقاد آنان به امكان تجديد و تجدد، ميان آنها و نور رسالت به صورت حجابى درآمده است. از اين رو هر گاه آيات خدا بر آنان نازل مى‌شد بر طغيانشان مى‌افزود.