تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٦ - دوستى منحرف

/ ٣٩٩

كافران دوستداران يكديگر

رهنمودهايى از آيات

اگر مى‌گوئيم اقامه مسالمت و آشتى ميان فرقه‌هاى خداپرست در عين اختلاف راه و آيينشان، امرى ضرورى است اين بدان معنى نيست كه بايد در برابر ايشان خضوع كرد و آنان را به دوستى برگزيد، در حالى كه راه راست نمى‌شناسند و قومى هستند بر خود ستم كرده.

كسانى كه براى دوستى ورزيدن با آنان مى‌شتابند به يك بيمارى قلبى دچارند و آن بيمارى خوف از آنهاست، مبادا به سبب مخالفتشان به آنان رنجى رسد. سؤال اين است: اگر خدا پيروزى آورده و مسلمانان را بر آنان نصرت داده، آيا اينان از ترسى كه در دلها نهان داشته‌اند پشيمان نيستند؟

گاه ممكن است كه اينان غلبه يابند و به دنباله روان خود، از آن رو كه از خود نمى‌شمارند، خيانت ورزند و مؤمنان هم منافقان را دشنام گويند. در اين حال اين دنباله‌روان كه به بن بست رسيده‌اند چه مى‌گويند؟

اين كافران را اختلافى افتاد و كارهايشان خنثى شد و زيانمند گشتند و همچون اربابانشان در اين كشمكش ضرر كردند.

/ ٤٠٠

شرح آيات

دوستى منحرف‌

[٥١] بعضى از مسلمانان كه ايمانى ضعيف دارند، ممكن است براى آن كه با يك نيروى بيگانه پيكار كنند، از نيروى بيگانه ديگرى يارى طلبند. مثلا