تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٩ - وسيله اين تقرب چيست؟

جدا نخواهد ماند، بلكه بر حسب فطرت خويش به خاطر علم و قدرت و عشق و جمال و ديگر اسماء حسنايى كه تنها در نزد خداست بدان طريق در سير و صعود است.

بر آدمى لازم است راهى را كه از آن مى‌تواند به اين اسماء حسنى برسد از دست ننهد و بى‌هيچ سستى و تنبلى دمى از رفتن نياسايد، زيرا عالى‌ترين اهداف زندگى همين است و بس. تلاش پيوسته و كوشش ناگسسته در طى طريق الى اللَّه و وصول به اسماء حسناى او ضامن تكامل بشر و عروج و ارتقاء اوست. از اين روست كه مى‌فرمايد

«وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ- به او تقرب جوييد.»

وسيله اين تقرب چيست؟

از سياق عبارت برمى‌آيد كه بطور مطلق هر گونه وسيله حقيقى كه ما را به خدا و اسماء حسناى او از علم و قدرت و محبت و جمال/ ٣٦٥ و غير آن برساند وسيله خواهد بود. نماز و روزه و حج و زكات و صدقه و قربانى هم وسيله‌اند. همچنين تأليف كتب و ايراد خطابه و فرا خواندن مردم به سوى خدا از جمله وسايل‌اند.

هم چنان كه وسيله‌هاى رسيدن به خدا متنوع است مواهبى هم كه انسان از آنها برخوردار است و بر اوست كه آنها را ذخيره نكند و بى‌استفاده رها ننمايد، نيز مختلف است. موهبتى كه آدمى آن را ذخيره كند كهنه و فاسد مى‌شود. نيرويى كه امروز بايد به مصرف رسد اگر آن را براى فردا گذارند بسا كه ديگر به كار نيايد. از اين رو جهاد و مقاومت در برابر همه موانع نفسانى كه سد راه بشر مى‌شوند و طريق او را به تعالى و ارتقاء برمى‌بندند واجب است.

«وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌- و در راه خدا جهاد كنيد باشد كه رستگار شويد.»