تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٦ - تقلب و تحريف

«لَأُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ لَأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ- بديهايتان را مى‌زدايم و شما را به بهشتهايى داخل مى‌كنم كه در آن نهرها روان باشد.»/ ٣٢٦ و در همين پيمان نامه آمده بود كه اگر از اجراى آن سرباز زنند عواقب ناگوارى خواهند داشت.

«فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ‌- و هر كس از شما كه از آن پس كافر شود، راه راست را گم كرده است.» آرى، چگونه است حال كسى كه راه راست را از دست بدهد و در صحرا سرگردان بماند؟

تقلب و تحريف‌

[١٣] اغلب بنى اسراييل پيمان خلاف كردند و خداوند لعنتشان نمود.

«فَبِما نَقْضِهِمْ مِيثاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ‌- و اهل كتاب- جز اندكى از آنها- چون پيمانشان را شكستند لعنتشان كرديم.» و خداوند ايشان را از حوزه ايمان دور ساخت و در دلهايشان پرتو عظمت خداوندى نتابيد و از عذاب خدا نترسيدند و به رحمت او اميد نبستند و نفسهايشان به خير نگرويد و از عواقب شر بيمناك نشد و دلهاى فسرده‌شان را دگرگونيهاى حيات تكان نداد و حوادث روزگاران در آنها مؤثر نيفتاد. يعنى دلهايشان سخت شد.

«وَ جَعَلْنا قُلُوبَهُمْ قاسِيَةً- و دلهايشان را سخت گردانيديم.» دل آدمى به معرفت و موعظه نرم مى‌گردد و از نادانى و غفلت سخت مى‌شود. معرفت تو به خدا سبب خوف تو از خدا مى‌شود و نور اميد به او را در دل تو مى‌تاباند آرى، دل اگر ميان بيم و اميد باشد نرم مى‌گردد و مستعد انديشه در موضوعات مى‌شود. و حق را مى‌پذيرد و دست به اعمالى مى‌زند كه از بيم و اميد سرچشمه مى‌گيرد. دلى كه نرمى يافته دوست مى‌دارد و دشمن مى‌دارد. آنچه را كه سبب سعادت اوست دوست دارد و آنچه را كه باعث شقاوت اوست ناخوش دارد.