تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٨ - نعمت رسالت

شود، بلكه با ارتكاب اعمال ناشايست به سلامت خود لطمه مى‌زند و نيز بدون اجراى دستورهاى دينى نمى‌تواند از نعمت عقل بهره‌مند گردد، بلكه عقل او در چنين صورتى در زير خاك اميال نفسانى مدفون مى‌ماند و نيز به نعمت حريت دست نتواند يافت زيرا در غل و زنجير شرك و عبوديت بت و شيطان و طاغوت اسير گرديده است.

از اين رو خداوند بزرگترين نعمتهاى خود يعنى نعمت رسالت را به ياد ما مى‌آورد.

در سايه اين نعمت ما را فرصتهايى به دست مى‌افتد كه بتوانيم از نعم حيات متمتع شويم. از اين رو خداوند بارها ما را فرمان مى‌دهد كه نعمتهاى او را به ياد آوريم.

«وَ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ‌- نعمتى را كه خدا به شما داده است بياد آوريد.»/ ٣١٧ اما اين نعمت نيازمند چيزى است كه آن را به دست آورد و آن همان پيمانى است كه ما را در برابر خدا متعهد مى‌سازد كه به آن عمل كنيم. بدون تعهد به آن پيمان نمى‌توانيم از نعمت رسالت برخوردار شويم.

«وَ مِيثاقَهُ الَّذِي واثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا- و پيمانى كه با شما بسته است بدان هنگام كه گفتيد شنيديم و فرمانبردارى كرديم.» بايد روز اين پيمان را به ياد داشته باشيم تا مبادا تصور كنيم كه نعمت رسالت و ديگر نعم زندگى براى ما تا ابد باقى خواهند ماند. نه، اين نعمتها تا زمانى براى ما باقى مى‌مانند كه ما خود را ملزم به آن تعهد و پيمان شناسيم و اين التزام رعايت تقوى و پرهيزگارى است.

«وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ- و از خداى بترسيد كه به آنچه در دلها مى‌گذرد، آگاه است.» پس هر نيتى كه براى نقض پيمان در دل گذرد خدا آن را مى‌داند و صاحب آن را به سختى مؤاخذه خواهد كرد.