تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٠ - تجمع بر پايه ايمان

مجوزى.

«وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ‌- و از خداى بترسيد كه او به سختى عقوبت مى‌كند.» يكى از انواع عقوبتهاى شديد خداوندى اين است كه بر سر يكديگر زنيد و برخى از شما آتش جنگ را عليه برخى ديگر برافروزند، آن گاه همه در آن آتش سوخته شوند.

يا با تشكيل اتحاديه‌هاى نظامى باعث وحشت ديگران شويد. آن گاه همگان روى به تسليحات آوريد و براى اين منظور بودجه‌هاى گزاف در نظر گيريد.

تا همه ثروت ملى شما در آتش مسابقات تسليحاتى سوخته و نابود گردد و ريشه‌هاى سعادت و رفاه خشك گردد و آن گاه همه از كارى كه كرده‌ايد پشيمان شويد.

/ ٢٩٤ آيا وضع امروزى جهان چنين نيست؟

آيا نمى‌خواهند به رهنمودهاى خداوندى گوش فرا دهند؟ تا كى؟

[٣] براى اين كه جامعه‌اى خوشبخت شود بايد روابط افرادش با يكديگر بر پايه‌هاى استوار عدالت و همكارى قرار داشته باشد، همچنين بايد روابط خود را با طبيعت نيز منظم كند به گونه‌اى كه از شرور آن زيان نبيند. قرآن در اين آيه بخشى از تنظيم روابط انسانى را با طبيعت بيان مى‌دارد و اين خود بخشى از اعمال و عادات ممنوعه و محرمه است كه در آن ايام در جامعه جاهلى رواج داشته است.

مى‌گويد

«حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ- حرام شد بر شما مردار و خون و گوشت خوك.» زيرا اين سه به سلامت انسان زيان مى‌رسانند.

«وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ‌- و هر حيوانى كه به هنگام كشتن نام ديگرى جز اللَّه را بر او بگويند.» يعنى هر ذبيحه‌اى كه آن را نه به نام اللَّه ذبح كرده باشند.

«وَ الْمُنْخَنِقَةُ- و آنچه خفه شده باشد.»