تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٧ - انواع احكام

تبادل افكار و شناخت يكديگر بهتر صورت پذيرد و در پى آن همكارى در طريق خير ميسر گردد.

هدف از آوردن اين احكام حفظ مردم است از شر يكديگر و گشاده گردانيدن ميدان است، براى تمام نيروهايى كه مى‌خواهند در ساختن اجتماع سهمى داشته باشند.

ب: ديگر احكامى است كه رابطه انسان را با طبيعت در نظر دارد. و هدف آن حفاظت بشر است از زيانهاى طبيعى مثل حرام شدن مردار و خون و گوشت خوك و آنچه مشابه آن است.

در باب احكام نوع اول خداى تعالى مى‌فرمايد

/ ٢٩١ «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اللَّهِ‌- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد شعائر خدا را حرمت مشكنيد.» يعنى شعيره‌اى را كه خداوند حرام كرده حلال مشماريد. شعيره چهارپايانى هستند كه آنها را به خانه خدا مى‌رانند و تجاوز به آنها چه به سرقت و چه به غارت حرام است و ممكن هم هست به معنى خود، حج باشد. در جمله بعد توضيح اين مطلب است

«وَ لَا الشَّهْرَ الْحَرامَ وَ لَا الْهَدْيَ وَ لَا الْقَلائِدَ- و نه ماه حرام را و نه قربانى را چه با قلاده و چه بى‌قلاده.» مراد اين است كه در ماه حرام به يكديگر تعدّى مكنيد و مباد كه كسى از شما «هدى» يعنى قربانيى را كه مخصوص كعبه است سرقت كند يا به غارت برد و چهارپايانى را كه بر گردن آنها قلاده افكنده‌اند تا معلوم شود كه براى قربانى به خانه خدا مى‌برند، مكشيد و مخوريد.

اين همه، براى اين است كه به مردم بفهماند كه كعبه حرم است و حرم را حرمت و اين مقدمه وجوب پديد آمدن جوّ صلح و ايمنى است در اراضى اين بلاد مقدس و نيز در راههايى كه بدان منتهى مى‌شود. از اين رو در جمله بعد مى‌فرمايد

«وَ لَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنْ رَبِّهِمْ وَ رِضْواناً- و آزار