تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٤ - فريب دادن خدا

آن گاه خداوند مؤمنان را از قدم نهادن در راه آنان بر حذر مى‌دارد و آنان را بيم مى‌دهد كه به زودى بازخواستشان خواهد كرد و حجتشان را ناچيز خواهد ساخت اگر به خود اجازه دهند كه با كافران دوستى ورزند.

و آن عاقبت ناگوار از آن كسانى است كه مرتكب چنين اعمالى شوند، جايشان در فروترين طبقات جهنم خواهد بود و كس به ناله و فريادشان گوش نسپارد.

/ ٢٢٩ قرآن پيش از اينكه اين سخن آغاز كند در اميدوارى را به روى منافقان گشوده است و به توبه راهشان نموده، بدان شرط كه آنچه را در اثر نفاق خود تباه كرده‌اند از نو تدارك كنند يعنى يك‌دله به جامعه اسلامى پيوندند و با اخلاص قدم در راه نهند تا مگر خود را به قافله مؤمنان رسانند، آنان كه خدا برايشان اجرى عظيم مهيّا كرده است.

شرح آيات

فريب دادن خدا

[١٤٢] منافقان مى‌پندارند هم چنان كه به زعم خود مسلمانان را فريب مى‌دهند مى‌توانند خدا را هم فريب دهند. اينچنين اعمال دينى‌شان با رفتارهاى اجتماعى‌شان شباهت دارد.

مثلا چون به نماز برمى‌خيزند به اكراه برمى‌خيزند. به ظاهر نمازى به جاى مى‌آورند نمازى از حقيقت خالى.

ولى اين خدعه و فريبكارى به خودشان بازمى‌گردد كه خدا بزرگتر از آن است كه دستخوش خدعه بندگان خود گردد و عبادات بدون محتواى ايشان را به جاى عبادتهاى حقيقى و صادقانه بپذيرد.

«إِنَّ الْمُنافِقِينَ يُخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ‌- منافقان خدا را فريب مى‌دهند و حال اينكه خدا آنان را فريب مى‌دهد.» خداوند چگونه بنده‌اش را مى‌فريبد؟ اين مكر و فريب خداوند بدين گونه‌