تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨١ - خط ابراهيم

خط ابراهيم‌

[١٢٥] روى نهادن به بتان و رقابت در پرستش آنها و باليدن هر فرقه‌اى به بت خويش، دين پسنديده نيكو نيست، دين پسنديده نيكو دين ابراهيم است. مردى كه از همه نمادهاى شرك و ضلالت و از همه بتان ستم و بندگى اعراض كرد و تنها و تنها روى دل به خدا آورد و هيچ چيز در عبادت با او شريك نگردانيد و هدفى جز آستان جلال او نشناخت. سپس به كارهاى نيك روى آورد و به واجبات بسنده نكرد، بلكه بيشتر از واجبات به جاى آورد تا آنجا كه خداوند محسن «نيكوكارش» خواند.

«وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً- دين چه كسى بهتر از دين كسى است كه به اخلاص روى به جانب خدا كرد و نيكوكار بود و از دين حنيف ابراهيم پيروى كرد.» يعنى همه نمادها و تنديسهاى سنگى و بشرى را طرد كرد.

«وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا- و خدا ابراهيم را به دوستى خود برگزيد.» ابراهيم را از اينكه پرستش بتان و ديگر شريكان را نفى كرد سودى عظيم حاصل شد و اين سود عظيم آن بود كه خدايش مقرب خود و دوست خود برگزيد.

/ ٢٠٢ [١٢٦] كسانى كه براى خود خدايانى جز خداى يكتا اختيار مى‌كنند نتوانسته‌اند آن چنان كه بايد قدرت و توانايى او را بسنجند. بلكه اصلا خداى يكتا را نشناخته‌اند. اگر خدا را شناخته بودند و دانسته بودند كه قدرت او بر همه چيز در آسمانها و زمين بسط يافته است. مسلما آن بتان سنگى كه به دست خود تراشيده‌اند در نظرشان حقير مى‌آمد و آنها را به جاى اللَّه مقام الوهيت نمى‌دادند. و نيز به كسانى كه شريكان خدا مى‌پندارند ارجى نمى‌نهادند. شناخت قدرت و توانايى خداوند و كشف آثار آن داروى بيمارى شرك است و از اين روست كه خداوند تعالى در اينجا بر همين قدرت توجه داده است

«وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطاً-