تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٩ - نيكوكار باش

مردم به نداى رسول پاسخ مى‌دهند و در طريق رسول كه به خدا مى‌پيوندد گام برمى‌دارند، و به همان قدر كه به ريسمان خدا چنگ مى‌زنند، پيامبر در نزد خدا از آنان شفاعت مى‌كند.

اما پيامبر، او اجر و پاداش خود از خدا خواهد گرفت و هر شخصى نيز هر گاه شفاعتى نيكو كند اجر آن را بازخواهد يافت. شفاعت مردم ديگر از اين قبيل است كه ديگران را به عمل صالح وادارد و بدين گونه شفيع او به درگاه خدا شود. اما اگر ديگران را به كارهاى زشت وادارد و بدان تحريض كند، جزاى او به قدر جزاى عمل كسانى است كه به كارهاى زشت مى‌پردازند، بدون كم و كاست.

«مَنْ يَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْها وَ مَنْ يَشْفَعْ شَفاعَةً سَيِّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْها- هر كس در كار نيكى ميانجى شود او را از آن نصيب است و هر كس در كار بدى ميانجى شود او را از آن بهره‌اى است.» خداوند دقيقا مقدار عمل اين يك يا آن يك را حساب مى‌كند.

«وَ كانَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ مُقِيتاً- و خدا نگهبان هر چيزى است.» گاه من سخنى مى‌گويم و مردم را در آن به عمل خير تحريض مى‌كنم، اين سخن من از جايى به جايى مى‌رود و از گوشى به گوشى مى‌رسد، تا آنجا كه ميليونها نفر آن را مى‌شنوند و به آن عمل مى‌كنند. خداوند براى من نصيبى معين از عمل اينان قرار مى‌دهد، بدون اينكه من بدانم يا بتوانم مقدار ثوابى را كه خداوند براى من نوشته است به حساب آورم.

نيكوكار باش‌

[٨٦] چون سخنى پسنديده از كسى شنيديم بايد به سخنى پسنديده پاسخش گوييم./ ١٤٢ زيرا خداوند مى‌خواهد كه با مردم به زبان خوش سخن گوييم و پاسخهاى ما نيكوتر از سخن آنان باشد يا دست كم مناسب او حساب سخن خوش و ناخوش ما را خواهد داشت.

«وَ إِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها أَوْ رُدُّوها إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلى‌