آورد نه عذابشان كند، از اين رو همه وسايل راحت و سعادت و رفاه را براى ايشان به فراوانى مهيا ساخت. خداوند در برابر اين همه نعمتها از ما بهايى نمى‌طلبد پس همه حسنات از جانب خداوند است و ما بايد او را بر اين همه نعمتها كه به ما ارزانى داشته سپاس گوييم. اما سيئات هر چند از جانب خدا مى‌آيند، از خدا نيست بلكه از خود آدمى است. انسان/ ١٢٨ خود براى خود عذاب مى‌طلبد و آفرينش خدا را دگرگون مى‌سازد و با سنن حيات و طبيعت اشياء مخالفت مى‌ورزد. در اين صورت است كه خداوند نيز براى او عذاب مقرر مى‌دارد و اين عذاب از سوى خداوند مى‌آيد.

«ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ وَ أَرْسَلْناكَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً- هر خيرى كه به تو رسد از جانب خداست و هر شرى كه به تو رسد از جانب خود تو است. تو را به رسالت به سوى مردم فرستاديم و خدا به شهادت كافى است.» اين انديشه ما را وامى‌دارد كه به زندگى با نظرى مثبت بنگريم كه زندگى همه خوشبختى و رفاه است و آدمى در طريق پيشرفت و تعالى.

در دو آيه مذكور بايد به كلمه (من) يعنى «از» و (عند) يعنى «از نزد» توجه داشت تا تناسب ميان آن دو مشخص گردد. بنا بر اين معلوم مى‌شود كه شانه خالى كردن از زير بار مسئوليت و ترك اطاعت رسول و اعتقاد به اينكه اين اطاعت موجب مصيبات مى‌شود بهانه‌اى سخيف است.

[سوره النساء (٤): آيات ٨٠ تا ٨٣]

مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ تَوَلَّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً (٨٠) وَ يَقُولُونَ طاعَةٌ فَإِذا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طائِفَةٌ مِنْهُمْ غَيْرَ الَّذِي تَقُولُ وَ اللَّهُ يَكْتُبُ ما يُبَيِّتُونَ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ وَكِيلاً (٨١) أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً (٨٢) وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطانَ إِلاَّ قَلِيلاً (٨٣)

/ ١٢٩