تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٠ - شرح آيات

گفتند: ما ياوران خدا هستيم. پس گروهى از بنى اسراييل ايمان آوردند و گروهى كافر شدند. ما كسانى را كه ايمان آورده بودند عليه دشمنانشان مدد كرديم تا پيروز شدند».

«فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ عَذابِ يَوْمٍ أَلِيمٍ‌- پس واى بر ستمكاران از عذاب دردآور قيامت.»/ ٥١١ اين اختلاف درباره عيسى (ع) سبب عذاب درد آور آنهاست، زيرا اين اختلاف ظلم است، و همچنين هر اختلافى در دين كه از هواها و خواهشها سرچشمه گرفته باشد.

[٦٦] «هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ‌- آيا چشم به راه چيزى جز قيامت‌اند كه ناگاه و بى خبرشان بيايد؟» اگر انسان وقتى بميرد كه ايستاده باشد و نماز مى‌گزارد يا در حال عبادتى ديگر باشد، خوشا به حال او كه سرانجام نيكو داشته، اما اگر در حين ارتكاب پليديها يا ستم كردن بر ديگرى باشد، چه خسارت بزرگى است! ساعت مرگ بسته به سرنوشت است و بايد همواره براى آن آماده بود، زيرا در هر لحظه بر ما فرود مى‌آيد، و از اين رو در سوره مريم (ع) مى‌بينيم كه خدا مى‌گويد: «وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا- سلام بر او، روزى كه زاده شد و روزى كه مى‌ميرد و روزى كه ديگر با زند برانگيخته مى‌شود»، [٧٢] و مى‌گويد: «وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا [٧٣] و سلام بر من، روزى كه زاده شدم و روزى كه مى‌ميرم و روزى كه ديگر بار زنده برانگيخته مى‌شوم» و يعقوب به پسرانش گفت: «فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ‌ [٧٤] مباد بميريد بى آن كه بدان (دين) گردن نهاده باشيد»، و در دعا آمده است: «بار الها بهترين اعمال مرا سرانجام آنها قرار ده و بهترين روزهايى را آن روزى بفرما كه تو را ديدار