تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨٨ - شرح آيات

كردند كه قدرت او از خود او نيست و از چيزهايى كه آنها آن را به عنوان نيرنگها (ى جادوگرى) مى‌شناسند نمى‌باشد، بلكه از خداست، و از اين رو از او خواستند كه از پروردگار خويش درخواست كند.

/ ٤٩١ دوم: براستى تهمت جادوگريى كه كافران بر پيامبران مى‌بستند خود نيرومندترين حجّت و دليل بر درستى پيامبرى ايشان بود، زيرا در ضمن اين اتّهام اعتراف مى‌كردند كه پيامبران چيزى خارق العاده مى‌آورند، ولى آنها آن را جادوگرى تعبير و تفسير مى‌كردند. و ما برائت پيامبران را از جادوگرى مى‌دانيم، زيرا جادوگر هر جا و هر وقت بيايد رستگار نمى‌شود، و فرق موجود ميان جادوگرى و پيامبرى را كه آنها ندانستند ما بخوبى مى‌دانيم، پس اعتراف و شناسايى امّتهاى كافر نسبت به پيامبران دليل بر راستى و درستى پيامبران است. و اين معجزات نشانه‌هايى بود كه بر آنها مشتبه مى‌ساخت كه پيامبران صاحب چيزهاى خارق العاده‌اند، هم چنان كه مى‌دانيم كه كفر آن جاهلان بر اثر انگيزه بزرگ خويشتنى و دنيا دوستى و گريز از مسئوليّت بوده است.

سوم: با وجود بستن تهمت جادوگرى بر پيامبر، موسى (ع) و وعده شكنيهاى مكرّر آنها دائر بر اين كه او را تصديق خواهند كرد، باز هم اين پيامبر بزرگ براى آنها از پروردگار خود درخواست مى‌كند. و حقّا كه اين سينه بى كينه چه قدر گنجايى دارد، و اين دل چه قدر مهربان است، و اين پايدارى در راه دعوت چه قدر با دوام است كه سزاست ما آن را سرمشق و نمونه‌اى نيكو براى خود قرار دهيم (و بدان تأسّى كنيم).

[٥٠] به رحمت واسع خداى سبحان و لطف او بر بندگانش عذاب از آنها برداشته مى‌شود، با وجود آن كه مى‌داند در آن صورت هم (پس از رفع عذاب موقّت) هرگز هدايت نمى‌شوند، ولى براى آن كه فرصتى از پس فرصتى ديگر به آنها بدهد چنين مى‌كند.

«فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ‌- چون آن عذاب را از آنها برداشتيم، پيمان خود را شكستند.»