تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٦ - شرح آيات

نيز روايت كرديم كه (درباره روح، در اين آيه) گفت

«آفريده‌اى است از آفريدگان خدا بزرگتر از جبرييل و ميكاييل كه با پيامبر بود و او را استوار مى‌داشت و پس از او با امامان همراه است». [١٤١] در تفسير آيه «يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي‌ [١٤٢] تو را از روح مى‌پرسند، بگو: روح جزئى از فرمان پروردگار من است»، از امام صادق/ ٤١١ عليه السلام مروى است كه گفت

«بزرگتر از جبرييل و ميكاييل است، همراه هيچ يك از گذشتگان نبوده غير از محمد، و او همراه امامان است و ايشان را تأييد مى‌كند، و نه چنان است كه هر چه را بجويند بيابند (يعنى ذاتش قابل درك نيست)».

براى آن كه پيامبران يقين يابند كه خدا آنان را با روحى از جانب خود تأييد مى‌كند و با التماس و توبه به درگاه او به نزديكى خود بدو بيفزايند، خدا لحظاتى ايشان را به خود وا مى‌گذارد، آن گاه برون دلهايشان دچار تزلزلى مى‌شود و مرتكب كارهايى مى‌شوند كه شايسته ايشان نيست، چنان كه يوسف اگر برهان پروردگارش را نديده بود آهنگ زليخا مى‌كرد، و چنان كه يونس قوم خود را نفرين كرد در صورتى كه شايسته‌تر آن بود كه بر آنان شكيبايى ورزد، و چنان كه داود در قضاوت شتاب كرد و فرشتگان او را يادآور شدند و او به درگاه خدا توبه كرد.

در دو حديث كه دوّمى مكمّل نخستين است آمده است

از ابى بصير، از ابى عبد اللَّه (امام صادق عليه السلام) درباره اين گفته خدا كه: «حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا [١٤٣] چون پيامبران نوميد شدند و چنان دانستند كه (وعده خدا با ايشان) به دروغ به آنان رسانده شده».

گفت