تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٧ - شرح آيات

ويژگى دارند، بر اساس عرف اسلام و شريعت پيامبر. [١١٧] از امام امير المؤمنين (ع) مروى است كه در معانى وحى گفت

«امّا تفسير وحى نبوّت و رسالت همان گفته خداى تعالى است: «إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى‌ نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ‌ [١١٨] ما به تو وحى كرديم هم چنان كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى كرده‌ايم، به ابراهيم و اسماعيل ...» اما وحى الهامى همان گفته اوست عزّ و جلّ كه: «وَ أَوْحى‌ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا يَعْرِشُونَ‌ [١١٩] پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه: از كوه‌ها و درختان و در بناهايى كه مى‌سازند خانه‌هايى برگزين»، و مانند آن است «وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ أُمِّ مُوسى‌ أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِ‌ و به مادر موسى وحى كرديم كه: شيرش بده و اگر بر او بيمناك شدى به دريايش بينداز»، و امّا وحى اشاره آن است كه گفت عزّ و جلّ: «فَخَرَجَ عَلى‌ قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى‌ إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا [١٢٠] پس از محراب به ميان قوم خود بيرون آمد و به آنان اشاره (و إعلام) كرد كه: صبح و شام تسبيح گوييد»». [١٢١] آنچه اين معنيها و جز اينها را در كلمه وحى جمع مى‌كند همان افكندن اشاره به گونه‌اى از/ ٤٠٣ ويژگى دادن و پنهان داشتن است.

از خود مى‌پرسيم: وحى از جانب خدا به بشر چگونه صورت مى‌پذيرد؟ پيش از پاسخگويى بايد بدانيم كه پرسش از چگونگى در جانب الهى شايسته نيست، زيرا علم آن از ما پوشيده است، و بسيارى از مردم كه در ذات الوهيّت و حقايقى كه به ذات سبحان او مربوط مى‌شود انديشيده‌اند گمراه شده‌اند. آرى، ما حق داريم كه‌