تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٢ - شرح آيات

قرار داده كه از آن جمله سوار شدن شما بر آنهاست.

«وَ مِنْها تَأْكُلُونَ‌- و از بعضى بخوريد.» فاصله‌اى است بسيار ميان نياز به خوردن و نياز به سوار شدن، در حالى كه غذا خوردن انسان بايد با خواستهاى جسم او متناسب و سازگار، و غذا قابل جويدن و گواريدن باشد، مى‌بينيم كه مركب او نيز بايد نيرومند و با طبيعت زمين از بيابان و سنگلاخ و كوه و خاك بى‌ريگ متناسب باشد.

بگذار اتومبيلهايى را كه براى حركت خود اختراع كرده‌ايم مقايسه كنيم، آيا اين اتومبيلها با آنچه خدا آفريده شباهتى دارد؟ اينها نياز به سوختى دارد كه در هر زمينى يافت نمى‌شود، بر عكس خوراك چهار پايان رستنيهايى است كه در هر زمينى يافت مى‌شود، اتومبيل نياز به كارخانه دارد، در حالى كه چهارپايان زاد و ولد مى‌كنند. اتومبيل بر عكس چهار پايان خوردنى نيست ... و بالآخره اتومبيل نياز به راههاى آماده شد دارد در حالى كه چهارپايان در سخت‌ترين راههاى دشوار مى‌روند. آيا اين بر حسن تدبير خدا براى زندگى انسان دلالت نمى‌كند؟! و با آن كه دستاوردهاى تمدّن جديد به نوبه خود گواه بزرگى خداست، زيرا/ ١٤٦ در نتيجه آنها به عظمت آفرينش انسان پى مى‌بريم كه طبيعت را با دانش و نيروى خود تسخير كرده است، اين آيه نيز نهفته‌هاى طبيعتى را كه پيرامون ما را گرفته و همان آفرينش خداست. آشكار مى‌سازد. و چه كسى از لحاظ آفرينش و تدبير بهتر از خداست؟

[٨٠] در چهار پايان منافع ديگرى وجود دارد، در پوستها و پشمها و كركها و حتى در فضله‌هاى آنها، و امروز كه خداوند انسان را با وسايل نقليه تندرو از چهارپايان بى‌نياز ساخته، هم چنان بدان منافع ديگر بسيار نيازمنديم.

«وَ لَكُمْ فِيها مَنافِعُ وَ لِتَبْلُغُوا عَلَيْها حاجَةً فِي صُدُورِكُمْ‌- و شما را در آنها منافعى است و مى‌توانيد با آنها به حاجاتى كه در دلهايتان داريد برسيد.» گفته‌اند: مراد بردن بارهاى شما به شهرهاى دور و گذراندن نيازمنديهاى شماست، و به نظر من چنين مى‌رسد كه در اين آيه اشاره به زينت و تجمّلى است‌