تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤١ - شرح آيات

كه

«وَ ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ‌- و هيچ پيامبرى را نرسد كه آيه‌اى بياورد مگر به اذن خدا.» پس حتّى آياتى كه به درستى پيامبرى او گواهى مى‌دهد به اذن او نيامده بلكه به اذن خداى سبحان آمده است.

«فَإِذا جاءَ أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْمُبْطِلُونَ‌- و چون فرمان خدا در رسد به حق داورى شود، و آنان كه بر باطل بوده‌اند- آنجا- زيان خواهند ديد.

كسانى كه از رسالتهاى خدا روى گرداندند و با پيامبران او مخالفت كردند. و همچنين هنگامى كه پيامبران كارهايشان را به خداى سبحان واگذاشتند، خداوند به نيكويى تدبير آن كارها را كرد و از مخالفانشان، پس از انقضاى مهلتشان به سختى انتقام گرفت.

[٧٩] نشانه‌هاى خارق عادتى كه باطل گرايان ادّعا مى‌كردند اگر روى دهد به رسالت ايمان مى‌آورند/ ١٤٥- در واقع- تفاوتى با نشانه‌هاى خدا كه در پيرامونشان پراكنده بود نداشت، جز اين كه آنها بدين نشانه‌ها عادت كرده بودند و در آنان شگفتى نمى‌انگيخت، و براستى اگر خواستار ايمان بودند همين نشانه‌ها به عنوان شواهدى بر يكتايى خدا آنان را كفايت مى‌كرد، ولى دلهايشان بيمار بود و نياز داشتند كه از امتهايى كه از آمدن نشانه‌هايى كه از پيامبران مى‌خواستند، زيان ديدند، عبرت گيرند.

همچنين مى‌بينيم كه روند آيه- به گونه‌اى پنهانى- از سرنوشت هر يك گذشتگانى كه درهاى دل خود را به روى نشانه‌هاى خدا در آفرينش نگشود، بيم مى‌دهد.

«اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَنْعامَ لِتَرْكَبُوا مِنْها- خداست كه چارپايان را برايتان آفريد تا بر بعضى از آنها سوار شويد.» چهار پايان در زمين هستند، ولى خداوند فوايدى بزرگ در آنها براى بشر