تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٧ - شرح آيات

رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا. ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيها جِثِيًّا [٢٨] و هيچ يك از شما نيست كه وارد دوزخ نشود و اين حكمى است حتمى از جانب پروردگار تو. آن گاه پرهيزگاران را نجات مى‌دهيم و ستمكاران را هم چنان به زانو نشسته در آنجا وا مى‌گذاريم».

و مى‌پرسيم: چگونه ما همه، جز پرهيزگاران در آتشيم؟

آيا ميكرب سل را در زير ميكروسكوپ ديده‌اى؟ يا نام ويروس جذام را شنيده‌اى؟ اين دو در واقع نمايانگر عوارض همان بيمارييى هستند كه در شخص مسلول و جذامى ظاهر مى‌شود، ولى تنها آگاه و كارشناس اين امر را مى‌داند، امّا نادان نمى‌داند كه اين ميكرب و آن ويروس بيمارى هستند. همچنين كارشناس مواد منفجره ميزان قدرت آتش نهفته در يك كيلوگرم ماده منفجره سوزنده را مى‌داند، امّا نادان شايد آن را خاكى پيش نشمرد، همچنين آگاهان و هشياران مى‌دانند كه مال يتيم همان آتش فروزانى است كه وجود غاصب را مى‌خورد، و دروغ بوى گندناكش از دهان دروغگو بيرون مى‌زند و در دروازه دوزخ منتظر اوست، و ظلم امروز همان ظلمات قيامت است و همچنين ...

[٤٢] آتشى كه آن مؤمن دعوت به نجات از آن مى‌كند همان كفر نسبت به خداست كه به صورت شرك نسبت به او نمودار مى‌شود. و شرك چيست؟ شرك سرسپردگى به كسى است بدون آن كه خداوند اذنى داده و تسلّطى آشكار بدو تفويض كرده باشد.

«تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ‌- مرا دعوت مى‌كنيد كه به خدا كافر شوم.» شايد قوم فرعون اصلا خدا را انكار مى‌كردند، يا نسبت به او شرك مى‌ورزيدند و شركشان آنان را به كفر فرا مى‌خواند، از اين مؤمن آنان به ايشان گفت

«وَ أُشْرِكَ بِهِ ما لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ‌- و چيزى را كه نمى‌شناسم براى او