تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٤

وقتى انسان از هدايت پروردگارش دور گشت در ميان انديشه‌اى باطل كه با آن خود را از حق به ديگر چيزها سرگرم مى‌كند و سعى منظّم و طرحريزى شده براى رسيدن به هدفهاى غير مشروع قرار مى‌گيرد، و پروردگار سبحان ما گفته است: «وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ‌ [١٠٣] زندگانى اين دنيا جز لهو و لعب نيست».

امّا هدايت شدگان به سوى پروردگار خود، عقلشان از نور شناخت پرتو مى‌گيرد و شيفتگيشان نسبت به حقايق فزونى مى‌يابد، و كوشش پيگيرشان در راه تحقق بخشيدن به رستگارى و خشنودى انجام مى‌پذيرد.

با انديشيدنى ژرفتر به اين حقيقت مى‌رسيم كه: براستى تنها ايمان به خداست كه فكر را به هدفى والا مى‌رساند كه همان شناخت هر چه بيشتر خداست، هم چنان كه عمل انسان را داراى معنى و با هدفى مقدّس قرار مى‌دهد كه همانا قصد دستيابى به خشنودى خداست.

/ ٥٣٥ [٨٤] همانا خدايى كه رحمت و توانمندى و سيطره و تدبير او آسمانها و زمين را فرا گرفته است، اين دو را با همان نظام نيكوى حكيمانه اداره مى‌كند و هيچ سستى و درنگ و خللى در كوچكترين و بزرگترين موجود يافت نمى‌شود.

همانا وحدت تدبير و سازماندهى دليل بر وحدت آفريننده و يكتايى حكمروا و صاحب سيطره است، و همين حجّتى است رسا عليه كسانى كه مى‌پندارند زمين را خدايى و آسمان را خدايى ديگر است، و آنچه سهم خداست از آن خدا و آنچه سهم سزار است از آن سزار است، هرگز ... (چنين نيست)، همه چيز از آن خداست، و بازگشت همه به سوى اوست.

«وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ‌- اوست كه هم در آسمان خداست و هم در زمين خداست.» و نشانه‌هاى خدا ما را به حكمت رسا و دانش او رهنمون مى‌شود.

«وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ‌- و او حكيم و بسيار داناست.»