تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٧ - شرح آيات

بيمى بر آنان نيست از درنگ گاهى كه پنجاه هزار سال به درازا مى‌كشد، و بيمى بر آنان از دوزخ نيست، و از كم كارى در دنيا غمى بر آنان نباشد، هرگز، زيرا آنها فرصتهاى خود را در دنيا از دست ندادند كه مانند غمزدگى ديگران از اين بابت، غمگين شوند.

[٦٩] «الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَ كانُوا مُسْلِمِينَ‌- آن كسان كه به آيات ما ايمان آورده‌اند و تسليم امر ما شده‌اند.» شايد «اسلام» در اينجا يعنى تسليم شدن و سرنهادن به رهبرى شرعى.

[٧٠] «ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ تُحْبَرُونَ‌- شما و جفتهايتان با شادكامى به بهشت داخل شويد.»/ ٥١٩ آنان بر اثر تربيت درست بر همسران و خويشاوندان نزديك خود تأثير مى‌نهادند، و امروز فايده آن تأثير گذارى را مى‌بينند، پس فرقى ميان آنان و همسرانشان نيست، هم چنان كه آنان براى همسرانشان و كسانى كه با كردار شايسته يا دانش سودمند در دنيا به ايشان وابسته بودند شفاعت مى‌كنند، و وقتى براى آنها دعا و درخواست كنند پذيرفته مى‌شود، و اين است حقيقت شفاعت، و سبب آن پيوستگى متقابل خيرات ميان مؤمنان است، پس كسى كه در دنيا دانشى سودمند از ديگرى فرا گيرد در آخرت از آن بهره مى‌برد، و كسى كه از امام راهنمايى پيروى كند از شفاعت او برخوردار مى‌شود، و كسى كه به مردم صالح در كار شايسته آنان خدمت كند آنان نيز نزد پروردگارشان براى او شفاعت خواهند كرد، و همچنين ...

در روايات آمده است چون مؤمن به بهشت درآيد اجازه مى‌دهند كه هر كس را مى‌خواهد با خود به بهشت درآورد، و در بعضى روايات آمده است، كه مؤمن در موردى مثل مورد (قبيله) ربيعه و مضر شفاعت مى‌كند، و مؤمن در مورد دوستش كه پيش از او مرده شفاعت مى‌كند و او را به بهشت درآورند.

(درباره كلمه يحبرون) «حبور» همان شادمانى و سرور است به مناسبت پايان يافتن رنج و سختى، و يكى از مفسّران گفته است: «حبور» لذّت سماع است، و اگر معناى «حبور» را كرامت بگيريم، همانا به مفهوم والايى مقام، و