تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٠ - سوره الزخرف(٤٣) آيات ١٢ تا ١٤

به اندازه سنجى او، زيرا اگر نزول باران تند باشد تبديل به سيل مى‌شود و اگر اندك و كند باشد انسان از آن سودى نمى‌برد، ولى خداى سبحان باران را با اندازه سنجى خود بر حسب نياز انسان و زمين فرو مى‌فرستد.

«فَأَنْشَرْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً- و بدان سرزمين مرده را زنده كرديم،» و هم چنان كه خدا زمين مرده را به وسيله باران زنده مى‌كند، رستنى و پستانداران رشد و نمو مى‌كنند.

«كَذلِكَ تُخْرَجُونَ‌- شما نيز اينچنين (از گورها) بيرون آورده شويد.» برخى از مفسّران از اين مقارنه چنين دريافته‌اند كه انسان در روز رستاخيز مانند رستنى از زمين برانگيخته مى‌شود، و در حديث آمده است

«چون خداى عزّ و جلّ بخواهد مردم را برانگيزد چهل روز آسمان مى‌بارد، پس استخوانها گرد مى‌آيد و گوشتها (بر بدنها) مى‌رويد».

پس در روز رستاخيز گور براى انسان مانند رحم مادرش، يا زمين نسبت به دانه مى‌شود.

/ ٤٣٥

[سوره الزخرف (٤٣): آيات ١٢ تا ١٤]

وَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْواجَ كُلَّها وَ جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الْفُلْكِ وَ الْأَنْعامِ ما تَرْكَبُونَ (١٢) لِتَسْتَوُوا عَلى‌ ظُهُورِهِ ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ (١٣) وَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ (١٤)