تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٨ - شرح آيات

مى‌شويد». [٨٨] و از امام صادق (ع) مروى است

«در كار خود با كسانى مشورت كن كه از پروردگارشان بيم دارند». [٨٩] و پيامبر خدا (ص) در حالى كه به امير مؤمنان (ع) سفارش مى‌كرد گفت

/ ٣٧٤ «اى على! با شخص ترسو مشورت مكن كه او راه خروج (از دشواريها) را بر تو تنگ مى‌نمايد، و با بخيل مشورت مكن كه تو را از رسيدن به هدفت منصرف مى‌كند، و با آزمند مشورت مكن كه او آز را در نظرت مى‌آرايد، و بدان اى على كه ترس و بخل و آز غريزه‌اى واحدند كه بدگمانى (به خدا) آنها را با هم گرد مى‌آورد». [٩٠] اسلام هم چنان كه به مشورت كردن فرمان داده به كسى كه مورد مشورت قرار مى‌گيرد (رايزن) نيز دستور خير انديشى داده است، پس حرام است كه برادر مؤمنت تو را بويژه مورد اعتماد خود قرار دهد و آن گاه تو با رأى باطل يا نظرى ناپخته و ناسنجيده به او خيانت ورزى.

امام صادق (ع) در روايتى كه از او نقل شده گويد

«كسى كه برادرش از او مشورتى خواهد و او رأيى پاكدلانه اظهار نكند، خداى عزّ و جلّ رأى را از او سلب مى‌كند». [٩١] اسلام بيان كرده است كه كسى كه از او نظرى مشورتى مى‌خواهند چگونه نظرى بايد بدهد، از امام صادق (ع) مروى است كه

«هرگز نخستين رايزن مباش، و از رأى ناپخته پرهيز كن، و از سخن گفتن بى‌انديشه دورى گزين و با شخص خود رأى و سبك عقل و آن كه هر دم به رنگى درآيد و شخص لجباز مشورت مكن و در موافقت با رهنمايى مشورت كننده از خدا