تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٨ - شرح آيات

برقرار در ميان ايشان، راستى و دليرى و وفادارى و از خود گذشتگى و دادگرى و گذشت و نيكى كردن، اينها فضيلتهايى است كه مردم در آنها اختلافى ندارند ...

اين همان ترازويى است كه خدا براى مردم فرو فرستاده تا قسط و تعديل را بر پاى دارند، و مردم با همين مقياسهاى ثابت امام عادل خود را بر مى‌گزينند تا عدالت را در ميان آنها اجرا كند. در گفت و گويى مفصّل ميان اين السّكّيت (پيشواى معروف لغت) و امام رضا (ع) ابن السّكّيت مى‌پرسد: امروز حجّت بر مردم كدام است؟

امام رضا (ع) پاسخ داد: «خرد كه راستگوى نسبت به خدا را بدان شناسى و او را تصديق كنى، و دروغگوى نسبت به خدا را بدان شناسى و او را تكذيب كنى» ابن السّكّيت گفت: به خدا سوگند كه پاسخ همين است؟ [٢٦] امّا مسأله مشكل بشر كه بى خبرى و نافرمانى نسبت به فرمان خرد است باقى مى‌ماند، و براى درمان اين حالت ناگزير بايد خرد را با هشدار بيدار كرد ... و چنين است كه روند آيه پس از آن كه ترازو را بيان كرده يادآور ساعت قيامت شده است، زيرا يادآورى قيامت آنجاست كه خداوند ميان بندگان خود تفكيك مى‌كند و وقتى خداوند موازين عدالت را بدان روز موكول مى‌كند، اعماق وجود بشر به لرزه درمى‌آيد.

بزرگترين ويژگى قيامت پنهان داشتن زمان آن است. كى قيامت خواهد شد؟ و كى رستاخيز هر يك از ما با مرگى كه چيزى ميان آن با قيامت فاصله نمى‌افكند صورت خواهد گرفت؟ آيا نمى‌بينى كه مردم در روز رستاخيز چگونه از يكديگر مى‌پرسند: چه قدر درنگ كرديد؟ و مى‌گويند: روزى يا پاره‌اى از روز، در حالى كه تا روز رستاخيز درنگ كرده‌اند.

تا وقتى كه روز رستاخيز بر ما پوشيده و پنهان است ناگزير بايد همواره اجتهاد و سختكوشى كرد.

«وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ‌- و تو چه مى‌دانى؟ شايد قيامت‌