تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٢ - شرح آيات

نبينند و نام بردن از او به اصل نامش روا نيست تا (از غيبت) بيرون آيد و جهان را چنان كه از ظلم و جور انباشته شده از برابرى و عدل سرشار كند، گويد: پس گفتم: اقرار كردم، و گويم: براستى كه دوستدار ايشان دوستدار خداست و دشمنشان دشمن خدا، و فرمانبردارى از ايشان فرمانبردارى از خدا و نافرمانى از ايشان نافرمانى از خدا، و گويم: بيقين معراج حقّ است، و پرسش در گور حق، و بهشت حق، و ميزان حق، و در ساعت آينده (روز قيامت) كمترين ترديدى نيست، كه خداوند آنان را كه در گورهايند بر مى‌انگيزد، و گويم: همانا فريضه‌هاى واجب پس از ولايت، نماز است و [روزه و] زكات و حجّ و جهاد و امر به معروف و نهى از منكر. پس علىّ بن محمّد- عليهما السلام- گفت: اى ابو القاسم! به خدا كه همين است دين خدا كه براى بندگانش پسنديده و بدان خشنود است. پس بر همين پايدار بمان تا خداوند تو را در زندگى دنيا و آخرت بر گفتار ثابت پايدار بدارد».

«أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ‌- كه دين را بر پاى نگه داريد،»/ ٣٠٠ زيرا بر پاى داشتن دين با اجراى تمام احكام آن ضامن تنظيم زندگى و تأمين سعادت مردمان است. سپس پروردگار ما از پراكنده شدن در دين به سبب آرزوها و خواهشها نهى مى‌كند و گويد

«وَ لا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ‌- و در آن فرقه فرقه مشويد،» زيرا اگر ما دين را به درستى برپاى داريم ديگر مجالى براى تفرقه وجود ندارد، زيرا دين يكى است گرچه رسالتها در وضع مقرّرات تفاوت دارند، و اين از بزرگترين سفارشهاى پيامبران به امّتها و تمام بشريّت است.

در حديث از امام رضا (ع) از پدرانش، از پيامبر (ص) آمده است كه گفت

«خداى عزّ و جلّ گفت: آن كس كه سخن مرا به رأى خود تفسير كند به من ايمان نياورده است، و آن كس كه مرا به آفريده‌ام تشبيه كند مرا نشناخته، و آن كس كه در دين من قياس را به كار برد بر دين من نيست». [١٣]