تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٠ - شرح آيات

را به پرتوهاى تابناكش نور افشان ساختى». [٣٥] پس طبيعت جلوه‌گريهايى از نامهاى خداست، و نگريستن بدان ايشان را بدان نامها رهنمون مى‌شود.

دعاى امام حسين (ع) در روز عرفه همين روش را در انديشيدن دوستداران خدا منعكس مى‌كند، آنجا كه گويد

«بار الها، از رفت و آمد آثار، و جابجايى اطوار دريافتم كه خواست تو از من آن است كه در هر چيزى خود را به من بشناسانى، تا در هيچ چيزى نسبت به تو ناشناس نباشم». [٣٦] چون نور شناخت خدا بر دل مؤمن بتابد تيرگى وجود ديگران را از آن مى‌زدايد، پس هيچ چيز و هيچ كسى در چنان دلى با پروردگار شريك نمى‌شود.

امام حسين (ع) در همان دعا گويد

«تويى كه نورها را در دلهاى دوستدارانت تاباندى تا تو را شناختند و به يكتايى پرستيدند، و تويى كه ديگران را از دلهاى دوستانت زدودى، چندان كه جز تو را به دوست نشمردند، و به غير تو پناه نبردند، تويى مونس ايشان، آن گاه كه جهانها ايشان را به وحشت افكند، و تويى آن كه ايشان را راهنمايى، آن گاه كه نشانه‌هاى راهنمايى از ديده آنان دور شده باشد، كسى كه تو را گم كند چه بيابد و آن كه تو را بيابد چه چيزى گم كند». [٣٧]/ ٢٣٩ و سخنى ديگر

مذاهب در مورد جايگاه سجده در اين آيه، پس از اتفاق نظر در مورد واجب بودن آن و اين كه از سجده‌هاى عزائم است اختلاف دارند، فقيهان شافعى و مالكى گويند: سجده هنگام اين گفته خداى تعالى واجب است كه گويد: «وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ‌»، در حالى كه حنفيان و حنبليان گويند: جايگاه سجده واجب هنگام‌