تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣ - شرح آيات

مى‌دهد، ولى از آيات خدا كسى جز آن كه به درگاه او روى آورده و متذكّر باشد، سود نمى‌برد.

در پايان اين درس، پروردگار ما، ما را به اخلاص و پاكدلى در دين و رد كردن وجود شريكان، بر خلاف مراد كافران كه يكتا پرستى را دوست نمى‌دارند، فرا مى‌خواند.

شرح آيات

[٧] آيات قرآنى به دنبال يكديگر و بر توالى طريقه‌اى را دنبال مى‌كنند كه از طريقه‌هاى بشرى از اين نظر تمايز دارد كه همچون نور از كانون مركزى يگانه‌اى منتشر مى‌شود كه همان يكتاپرستى و توحيد است تا ديگر زمينه‌ها را فرا گيرد. بدين معنى كه جهان خلق و حقّ و همچنين جهان دانش و شناخت مظهر و جلوه‌نمايى نامهاى نيكوى خداوند است، و همه چيز در اين آيه ما را به سوى پروردگار ستوده مجيد ما راهنمايى مى‌كند. اين سوره با يادآورى پاره‌اى از صفات خداوند كه در آفرينش تجلّى مى‌كند آغاز شده است، پس نام خداوند «الرَّحِيمِ‌- بخشاينده» كه در «قابِلِ التَّوْبِ‌- توبه پذير» تجلّى مى‌كند انعكاس خاصّ خود را بر آفريدگان خدا و از آنجا بر رفتار انسان دارد، و بر آدمى واجب است كه از اين رهگذر راه و روشى براى استوار كردن رفتار خود اختيار كند.

و نيز اين نام گرامى، آنجا كه قرآن از فرشتگانى كه عرش خدا را در بر گرفته‌اند سخن مى‌گويد، بر آفرينش منعكس مى‌شود، زيرا آن فرشتگان از سويى به سبب رابطه تسبيح و ايمان به خداوند مى‌پيوندند و از سويى ديگر به سبب رابطه محبّت و مهربانى به انسان مؤمن پيوستگى دارند، و پروردگار ما هنگامى كه بخشى از اين رابطه را براى ما شرح مى‌دهد آن را به صورت دعاى فرشتگان در حق مؤمنان توبه كار بيان مى‌فرمايد.

اكنون اين سؤال باقى مى‌ماند: عرش خدا چيست؟

عرش دو معنى دارد