تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٥ - رهنمودهايى از آيات

پرستش پروردگار خود و در انتظار بركتهاى اوست كه در باران تمثّل و تجسّم مى‌يابد). پس چون خداوند بر آن آب فرو فرستد به جنبش درمى‌آيد و گياه مى‌روياند، و در زنده كردن آن پس از مرگش گواهييى است راستين بر زنده كردن مردگان براى رستاخيز، و اين كه پروردگار ما بر هر چيزى تواناست.

(تمام اينها از نشانه‌هاى خداست، ولى حكم آنان كه در اين آيات الحاد مى‌ورزند و از آنها روى مى‌گردانند چيست؟) براستى، ملحدان بر خدا پنهان نيستند (و نيز با كسانى كه سخن خدا را به تصديق و عمل اجابت كرده‌اند يكسان نيستند)/ ٢٣٤ آيا آن كس كه به آتش افكنده مى‌شود بهتر است يا آن كه روز قيامت با ايمنى در مى‌آيد؟ (و اين بدين معنى نيست كه عقوبت او به سبب جهل يا مسامحه به تأخير افتاده باشد، هرگز). پس هر چه مى‌خواهند بكنند، كه خدا بر آنها و كارهايشان بيناست.

(ملحدان و باطل گرايان نسبت به نشانه‌ها و آيات خدا كيستند؟) آنها كسانى هستند كه به ذكر خود (كه در قرآن متمثّل است) و براى آنان آمده كفر مى‌ورزند، و ذاكر نمى‌شوند، در حالى كه قرآن كتابى است ارجمند و مسلّط كه نيرو و قدرتش را از پروردگار خود مى‌گيرد، و همانا كتابى است حق كه نه در مقابل و همزمان آن باطل بدان راه يابد و نه پس از آن. مگر نه اين كه آن را حكيمى ستوده فرستاده است؟ پس چگونه باطل بدان راه يابد؟

(و هر مجادله‌اى كه پيرامون آيات خدا و ذكر او مى‌كنند باطل است).

به پيامبر (اسلام، ص) چيزى جز آن كه به پيامبران پيشين گفته‌اند، نمى‌گويند ...

(كه خداوند آن مجادله كنندگان را پس از آن كه با آمرزش خود بديشان مهلت داد، دچار عقوبت دردآور خود كرد) همانا پروردگارت هم آمرزنده است و هم صاحب عقوبتى درد آور.

(و از جمله چيزهايى كه مى‌گفتند اين بود كه كسى كه به پيامبر (ص) آموزش مى‌دهد شخص عجم «فارسى» است، در حالى كه قرآن عربى ناب و