تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٧ - شرح آيات

سوى خدا نيز بهترين گفتار و راه هر درست شدن و درست كردنى است، و از آنجا كه فراخواندن به سوى خدا بهترين كارهاست، پروردگار بهترين آفريدگانش را براى آن كار برگزيده كه پيامبرانند و سپس به ترتيب افضليّت از بندگان صالح اويند.

هنگامى كه انسان صداى خود را براى دعوت بلند مى‌كند اوهام و پندار گونه‌هايى كه شيطان براى هراساندن بشر پخش مى‌كند فرو مى‌ريزد، هم چنان كه بتهايى را كه شيطان در اجتماع ساخته و پرداخته است مى‌لرزاند و مى‌جنباند!/ ٢٢٥ فراخواندن به خدا يعنى جنگ با آنچه هم طراز خدا ساخته شده و شخص پرستى، هم چنان كه به معنى رويارويى با طاغوت و پرستش زورمندان و توانگران است.

فراخواندن به خدا مبتنى بر انكار و ردّ تبليغات و دعوتهاى دروغين به قوميّت و نژاد پرستى و اقليم پرستى و گمراهيهاى شرك آميز حاصل از آنهاست.

فراخواندن به خدا مستلزم پاكسازى نفس است چنان كه در پى شهوتها نرود و دستخوش هجوم وسوسه‌هاى خشم شيطانى نشود.

«وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ‌- چه كسى را سخن نيكوتر از سخن آن كه به سوى خدا دعوت مى‌كند.» نيكوترين سخن: از آن رو كه محتواى سخن او دعوت به سوى آن آمرزنده مهربان است.

و نيكوترين سخن: از آن رو كه روش دعوتش درست است، و از آن رو كه از خود دعوت كننده جداست و از مصالح و منافع شخصى او يا شرايط تغيير كننده تأثير نمى‌پذيرد، پس بهترين راهها را براى آن دعوت برمى‌گزيند، نسبت به مردم تواضع به كار مى‌برد و به آنها نيكى مى‌كند و بدانها زور نمى‌گويد و در دعوت خويش به دنبال شهرت و آوازه نيست و از گروه پرستى به دور است.

دعوت او خود بخود خيرى است بزرگ كه از آن بهره يافته و همواره خداوند را بر اين توفيق سپاسگزار است، پس براى دعوت خود درخواست مزد و سپاسى از مردم‌