تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٥ - رهنمودهايى از آيات

/ ١٩١

به پوستهاى خود گويند: چرا عليه ما گواهى داديد؟

رهنمودهايى از آيات

سطح تبهكارييى كه انسان هنگام كفر آوردن به خداى بزرگ بدان مى‌رسد هم سطح بيم دادن و عذاب مناسب آن است، پس سرپيچى بشر، اين آفريده ناتوان محدود از قوانين و سنتهاى خداوند كه آسمانها و زمين به فرمانبردارى از آنها گردن نهاده‌اند، نه كارى است خرد! همچنين صاعقه‌اى كه از آن بيم داده مى‌شود نيز خرد و كم مقدار نيست- در اين صورت- صاعقه‌اى است همانند آن كه بر قوم عاد و ثمود فرود آمد.

براستى، اين يكى از سنّتهايى است كه خداوند در كاينات جارى ساخته و تبديل و تغييرى را در آن راه نيست (هم چنان كه تقدير آن ذات پيروزمند دانا در آفرينش آسمانها و زمين بوده است).

پيامبران پيش، و بعد از انحراف آنها نزدشان آمدند و آنها را از سرانجام شرك به خدا بيم دادند و بر حذر داشتند، امّا آنها نسبت به آن رسالت كفر ورزيدند و ادّعا كردند كه اگر خدا مى‌خواست فرشتگان را (بدين منظور) نزد آنها مى‌فرستاد، و قوم عاد به غرور نيروى خود كه هر قدرتى را در زمين مقهور كرده بود به تكبّر و بزرگ خويشتنى پرداختند، و نديدند و درنيافتند/ ١٩٢ كه خداوندى كه آنها را آفريده است از ايشان بسى نيرومندتر است، و بدين گونه (به فريفتگى به نيروى خود) منكر آيات خدا شدند ...

پس خداوند تند بادى تازان، غرّان و خروشان، در روزهايى بد و شوم بر آنان‌