تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٩ - شرح آيات

نزديك مى‌كند، همان بزرگترين مدرسه كسى است كه حقيقت را مى‌جويد.

ما نزديكترين «چيز» به زندگى هستيم. همه ما، سپاس خداى را، با تمام اعضا و اندامها و جوارح و احساسها و شناختهاى خود زندگى مى‌كنيم، ولى- در عين حال- دورترين «چيز» از زندگى نيز هستيم. راستى، زندگى چيست؟ شايد تفاوتهايى وجود دارد كه ما به فرق آنها ميان زنده و مرده پى مى‌بريم، ولى آيا از حقيقت زندگى چيزى شناخته‌ايم؟ هرگز ... وانگهى قدرت مطلقى كه پروردگار بزرگ ما دارد زنده مى‌كند و مى‌ميراند چيست؟ و چگونه دست غيبى را كه اين كاينات و موجودات را ميان مرگ و زندگى مى‌گرداند، لمس كنيم؟

هنگامى كه روزهاى بهار در درختان و گياهان باغ نزديك به تو زندگى مى‌دمد آيا در آن انديشيده‌اى تا به معمّاى زندگى نزديك شوى؟

وقتى براى نخستين بار فرزند نوزاد خود را مى‌بينى كه مى‌كوشد با دنياى تازه همساز شود/ ١٣٢ آيا به ذاتى كه بدو زندگى بخشيده، هم چنان كه تو را از خاك و سپس نطفه‌اى پديد آورده است، مى‌انديشى؟

بالاتر از اين، هنگامى كه بر سر جنازه در گذشته‌اى مى‌ايستى آيا مرگ را با شكوه و هراسناكى آن به تصوّر آورده‌اى كه چگونه او را از ميان شما ربوده و فكر كرده‌اى چه بر سر او گذشته است؟

ميان ما و حقايق آفرينش حجابهايى از بزرگ خويشتنى و به خود فريفتگى نفس وجود دارد، بياييد آنها را بردريم تا گوشه‌اى از آنچه را در پيرامون ماست بشناسيم، و پروردگار خود را به ما بشناساند.

«هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ‌- اوست كه زنده مى‌كند و مى‌ميراند.» چگونه زنده مى‌كند و مى‌ميراند؟ قدرت او را حدّى نيست، چون چيزى را اراده كند كافى است كه بدان فرمان دهد تا بيدرنگ امرش اجرا شود.

«فَإِذا قَضى‌ أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ‌- و چون اراده چيزى كند مى‌گويدش: موجود شو! پس موجود مى‌شود.» شايد اين پايان آيه براى بيان عظمت زنده كردن و ميراندن آمده است كه هر