تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٦ - شرح آيات

ه: دعا در پاكسازى نفس و ايجاد پرهيزگارى سهمى بسزا دارد، زيرا انسان به فطرت خود مى‌داند در صورتى كه ميان او و پروردگارش حجابهاى گناه وجود داشته باشد يا به پيمان خود با خدا وفا نكرده باشد، دعايش پذيرفته نمى‌شود، و همچنين به وسيله دعا براى اجراى تكاليف و واجبات خود فعّال و با نشاط مى‌شود.

/ ١١٩ در روايتى از امام صادق (ع) آمده است: «كسب خود را پاكيزه ساز تا دعايت پذيرفته شود، زيرا مردى كه لقمه‌اى حرام را به سوى دهان بردارد تا چهل روز دعايش پذيرفته نمى‌شود». [٨١] و از آن حضرت مروى است كه گفت: پيامبر خدا (ص) گفت: «دعاى پنج تن پذيرفته نمى‌شود: مردى كه خدا طلاق زنش را در اختيار او نهاده و آن زن وى را مى‌آزارد و مرد توانايى پرداخت حق او را دارد و او را رها نمى‌كند، و مردى كه بنده‌اش سه بار مى‌گريزد و او وى را نمى‌فروشد، و مردى كه از كنار ديوار كجى مى‌گذرد و آن ديوار مى‌خواهد به روى او بريزد و او گام خود را تند نمى‌كند تا ديوار بر او فرو ريزد، و مردى كه به ديگرى مالى وام مى‌دهد و گواه بر او نمى‌گيرد، و مردى كه در خانه خود مى‌نشيند و مى‌گويد: بار الها، رزق مرا برسان، و خود در طلب روزى برنمى‌آيد». [٨٢] و عامل مشترك ميان تمام اين افراد: اكتفاء كردن به دعا بدون سعى و كوششى از جانب خويش است.

و سخن آخر: در ميان مردم كسى هست كه به سبب دير پذيرفته شدن دعايش از آن خوددارى مى‌كند نمى‌داند كه

يكم: صرف توفيق او بر دعا كردن بزرگتر از آن چيزى است كه به دعا مى‌خواهد، و مزد او نزد خدا به مراتب بيشتر از به حقيقت پيوستن رغبتها و خواهشهاى گذراى اوست، تا آنجا كه مؤمن در روز قيامت چنان پاداش بزرگى نصيب كسى‌