تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٧ - شرح آيات

ساعت به ساعت و لحظه به لحظه مى‌گرداند، در حالى كه مشركان عوامل حتمى ديگرى را غير از اراده خدا در گرداندن و تدبير امر آفرينش دست به كار مى‌دانند، و از اين رو بدان عوامل كه غير از خدا هستند، روى مى‌آورند.

با آن كه دلهاى مشركان پراكنده و آراء آنان در اين مورد مختلف است، ولى آنچه از همه آنها گمراهانه‌تر است گفته يهوديان است كه مى‌گويد دست خداوند بسته شده، و اين به پيروى از نظر فيلسوفان يونان است كه پنداشته‌اند خداوند از كار آفرينش آسوده شده و به استراحت پرداخته است و براى او ممكن نيست كه ديگر هرگز در آفرينش اثرى بگذارد.

رسالتهاى الهى در اين محور با رأى فيلسوفان بشر تناقض مى‌ورزد، چه به بشريت نويد مى‌دهد كه پروردگارشان به ايشان نزديك است، و بر زندگى آنان تسلّط دارد، و نداى آنان را مى‌شوند، و به دعايشان پاسخ مى‌گويد، و اين بينش الهى از طريق آيات قرآن روشن مى‌شود. در تفسير اهل بيت پيامبر (ص)/ ١١٢ در مورد كلمه (البداء نو پديدآورى) آمده است كه معنى آن اين است كه پروردگار سبحان ما در هر چه مى‌خواهد مشيّت و اراده مطلق دارد و اين معنى همان است كه اين آيات قرآن بدان اشاره مى‌كند

«إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ [٤٤] زيرا پروردگار تو هر چه خواهد همان كند».

«ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ [٤٥] اوست صاحب عرش ارجمند.

هر چه را اراده كند به انجام مى‌رساند».

«وَ كانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولًا [٤٦] و فرمان خدا شدنى است».

«كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ [٤٧] بدان سان كه خدا هر چه بخواهد مى‌كند».