دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧٥ - ١/ ٢ وصى آدم

به وصىّ خود، سفارش كن كه صندوق و آنچه را در آن است، حفظ كند و چون زمان وفاتش دررسيد، بهترين فرزندش را كه بيشتر با او بوده و در نظرش برتر از ديگر فرزندان است، وصى قرار دهد و صندوق و آنچه را در آن است، در اختيارش نهد و هر وصى‌اى، بايد وصيّتش را در صندوق گذارد و هر يك از آنان، آن را به ديگرى بسپارد.

پس، هر كس نبوّت نوح را ديد، بايد با او سوار [كشتى‌] شود و صندوق و آنچه را در آن است، به كشتى او ببرد و هيچ كس از آن جا نمانَد».

٣٢٦. امام باقر ٧: آدم به هبة اللّه سفارش كرد كه اين وصيّت‌[١] را در آغاز هر سال به ياد آورد وآن روز، عيدشان باشد. پس آنان از زمانى كه نوح در آن خواهد آمد، ياد مى‌كردند. در وصيّت هر پيامبرى همين گونه آمد تا خداوند، محمّد ٦ را مبعوث كرد. آنان، نوح را با آگاهى‌اى كه داشتند، شناختند و اين، همان گفته خداوند عز و جل است: «همانا نوح را به سوى قومش فرستاديم ...».

٣٢٧. امام صادق ٧: خداوند به آدم وحى كرد كه: «وصيّت، اسم اعظم، و آنچه از علم نبوّت را كه براى تو آشكار كردم و آنچه از اسما به تو آموختم، به شيث بن آدم بسپار».

٣٢٨. الكامل فى التاريخ: چون زمان وفات آدم ٧ در رسيد، به شيث، وصيّت كرد و ساعات شب و روز و عبادتِ در خلوتِ هر ساعت را به او آموخت و او را از توفان [نوح‌] آگاه ساخت و رياست پس از آدم ٧ به او رسيد.

٣٢٩. تاريخ الطبرى: ذكر شده است كه آدم ٧ يازده روز پيش از مرگش بيمار شد و پسرش شيث را وصى قرار داد و آن را نوشت. سپس وصيّت‌نامه را به شيث سپرد و به او

[١] منظور، وصيّت ذكر شده در حديث پيشين است.( م)