دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٩ - فصل هشتم تلاش سرنوشتساز در جنگ خيبر

فرمود: «سنگينى‌اش چون سنگينى سپرى بود كه در جنگ‌هاى ديگر به دست مى‌گرفتم».

٢١٩. امام على ٧: به خدا سوگند، كَندن درِ خيبر و ويران‌سازى دژ يهود را با توان انسانى انجام ندادم؛ بلكه با قدرت الهى بود.

٢٢٠. امام على ٧ در نامه‌اش به سهل بن حنيف: به خدا سوگند، با نيروى بدنى و توان جسمى، درِ خيبر را نكَندم و آن را چهل ذراع پشت سرم نيفكندم؛ بلكه با قدرت ملكوتى و جانى برافروخته از نور الهى، تقويت شدم.

٢٢١. مشارق أنوار اليقين: در آن روز، چون عمر از وى پرسيد: اى ابو الحسن! درى چنين استوار را از جا كَندى، حال آن كه سه روز بود كه چيزى نخورده بودى. آيا با نيروى بشرى آن را از جا كَندى؟

فرمود: «آن را با نيروى بشرى از جا نكندم؛ بلكه با قدرت الهى و جانى كه به ديدار پروردگارش مطمئن و خشنود بود، آن را بركَندم».

٢٢٢. تفسير الفخر الرازى: هركس كه از عالم غيب، آگاهى بيشترى داشته باشد، دلِ نيرومندتر و ناتوانىِ كم‌ترى دارد و از اين رو، على بن ابى طالب خدا عزّتش را افزون گردانَد فرمود: «به خدا سوگند، نه با قدرت جسمانى، بلكه با قوّت الهى درِ خيبر را از جا كَندم».

على كه خداوند، رويش را گرامى بدارد در آن وقت، نظر از عالم اجسام برگرفت و فرشتگان با پرتوهايى از عالم كبريا، نورافشانى كردند و روحش قوّت‌