دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٥ - فصل ششم ضربه سرنوشتساز در جنگ خندق

خندق، برتر از [همه‌] اعمال امّتم تا روز قيامت است.

١٩١. پيامبر خدا ٦: ضربه على به عمرو در جنگ خندق، برابر عبادت انس و جِن است.

١٩٢. المستدرك على الصحيحين: برخى از احاديث مُسند را از عروة بن زبير و موسى بن عقبه و محمّد بن اسحاق بن يسار در كشته شدن عمرو بن عبد ود، در كنار هم نقل كردم تا نزد عالمان با انصاف، ثابت شود كه عمرو بن عبد ود را جز امير مؤمنان على بن ابى طالب ٧ نكُشت و كسى هم با او شريك نبود، و آنچه مرا به اين جستجوى كامل وا داشت، آن است كه برخى خوارج مى‌گويند: محمّد بن مسلمه نيز يك ضربه زد و مقدارى از جامه و سلاح عمرو را برگرفت.

به خدا سوگند، اين مطلب از هيچ يك از صحابيان و تابعيان‌[١] به ما نرسيده، و چگونه چنين چيزى ممكن است، حال آن كه به ما چنين رسيده كه على ٧ در حضور پيامبر خدا و در پاسخ به خليفه دوم، عمر بن خطّاب، مى‌گويد: «نخواستم پسر دوست پدرم را برهنه كنم. پس جامه و سلاحش را وا نهادم».

١٩٣. شرح نهج البلاغة به نقل از ابو بكر بن عيّاش: على بن ابى طالب ٧، ضربه‌اى زد كه در اسلام، ضربه‌اى بابركت‌تر از آن نبود: ضربه‌اش بر عمرو در روز خندق.

[١] تابعيان، يعنى كسانى كه در طبقه پس از اصحاب قرار داشته و شاگردان و پيروان ايشان بوده‌اند.( م)