دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧١ - فصل هشتم تلاش سرنوشتساز در جنگ خيبر

گرفت و به جواهر ارواح ملكوتى همانند شد و انوار عالم قدس و عظمت در او درخشيد. پس ناگزير، چنان قدرتى براى او حاصل آمد و بر كارهايى قادر شد كه كسى جز او قدرت آن را نداشت.

و نيز چنين است كه هر بنده‌اى چون بر طاعاتْ مواظبت ورزد، به مقامى مى‌رسد كه خداوند مى‌گويد: «من گوش و چشم او هستم».

پس چون نور جلال الهى گوش او شود، نزديك و دور را مى‌شنود، و چون آن [نور]، نورِ چشم او گردد، نزديك و دور را مى‌بيند، و چون آن نور، دست او شود، قادر به تصرّف در سخت و نرم، و دور و نزديك مى‌شود.

٢٢٣. الإرشاد: چون امير مؤمنان، دژ را فتح كرد و مَرحَب را كشت و خداوند، اموال آنان را غنيمت مسلمانان كرد، حسّان بن ثابت، از پيامبر خدا اجازه خواست كه شعرى بسرايد. پيامبر ٦ به او فرمود: «بگو» و او چنين سرود:

و على، چشمْ‌درد داشت و در پىِ‌

دوايى براى آن بود و چون درمانگرى نجست.

پيامبر خدا با آب دهانى شفايش داد

پس مبارك باد بهبود يافته و خجسته باد بهبود دهنده!

و فرمود: «امروز، پرچم را به دست دلاورى مى‌سپارم‌

كه شجاع است و دوستدار و ياريگر پيامبر.

خدايم را دوست دارد و خدا هم او را دوست دارد

و با او خداوند، دژهاى ناگشوده را مى‌گشايد».

و به جاى ديگران على را براى پرچمدارى برگزيد

همو كه دستْ‌يار و برادرش خوانْد.

٢٢٤. تذكرة الخواص: احمد [بن حنبل‌] در كتاب فضائل الصحابة گفته است كه آنان در آن‌