دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٣ - فصل هشتم تلاش سرنوشتساز در جنگ خيبر

على ٧، در اين نبرد، جلوه‌اى شگفت دارد و نقش آن بزرگوار در اين فتح عظيم، بى‌بديل است؛ چرا كه:

١. مانند ديگر نبردها، پرچم اسلام در دست‌هاى پُرتوان على ٧ بود.

٢. پس از گشوده شدن بسيارى از دژها،[١] دو دژ «وطيح» و «سلالم» كه از استوارترين دژها بودند و دو يورش مسلمانان را به فرماندهى ابو بكر و عمر، ناكام گذارده بودند، با فرماندهى على ٧ كه تا آن زمان، بيمار بود و توان نبرد نداشت و در آن هنگامه، با دعاى معجزه‌آساى پيامبر خدا از بستر بيمارى برخاسته بود، گشوده شدند و سپاه سرافراز اسلام، آن دژها را كه فتحشان به خيال كسى نمى‌آمد، گشودند.

٣. حارث، رزم‌آور مغرور يهودى كه نعره‌هايش به هنگام نبرد، لرزه بر اندام‌ها مى‌افكند، با ضربت سهمگين على ٧ بر خاك افتاد و مرحَب، كه كسى توان رويارويى با او را نداشت، با شمشير وى، دو نيم گشت.

[١] از نقل‌هاى موجود در اين زمينه چنين بر مى‌آيد كه اين سخن، از گزارش ابن اثير در الكامل گرفته شده است و با دقّت در نقل‌هاى ديگر روشن مى‌شود كه قلعه فتح شده به دست امام على ٧ از مجموعه قلعه‌هاى« نطاة» و نخستين قلعه فتح شده به دست مسلمانان بوده است. تحقيق بيشتر در اين باره، در دانش‌نامه محمّد رسول اللّه ٦ خواهد آمد، إن شاء اللّه.( م)