دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٣ - ٥/ ٢ جنگ بنى قريظه

آن نبرد، بنى قريظه، پيمان عدم تعرّض به مسلمانان را شكسته و با مشركان، عليه پيامبر ٦ همدستى كرده بودند.

پيامبر خدا، فرداى روز فرار مشركان، عازم در هم شكستن دژ بنى قريظه، آخرين لانه فساد يهوديان در كنار مدينه شد. پيامبر خدا، نماز ظهر را خواند و فرمان بسيج داد و فرمود: «نماز عصر را در منطقه بنى قريظه به جا مى‌آوريم».

جلوه شخصيت على ٧ در اين حركت نيز چشمگير است، بدين سان كه:

١. پرچم بلند اسلام در دستان پرتوان على ٧ بود.

٢. پيشروان سپاه را على ٧ فرماندهى مى‌كرد.

٣. بنى قريظه، آوازه على ٧ را شنيده بودند و چون وى را ديدند، فرياد مى‌زدند: «قاتلِ عمرو بن عبدِ وُد آمد».

ابن هشام مى‌گويد:

سبب تسليم شدن بنى قريظه به حكميت سعد بن مُعاذ، اين بود كه على ٧ فرياد كشيد: «به خدا سوگند، يا شربتى كه حمزه نوشيد، مى‌نوشم و يا دژ آنان را مى‌گشايم!».

٤. يهوديان، به لحاظ پيوستگى و دوستى ديرينى كه با سعد بن معاذ داشتند، به داورى او كه مى‌پنداشتند به نفع آنان خواهد بود، گردن نهادند و سعد بن معاذ،