دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٩ - فصل سوم ايثار شگفت در شب هجرت

على ٧، شهامت خود را در حدّ اعلا نشان داد و آن‌گاه كه بدون سلاح، بدن خود را در معرض شمشيرهاى آخته قرار داد، شجاعت را معنا كرد. شجاعتى اين‌گونه، منحصر به امام على ٧ است.

اين ايثار شگفت، كرّوبيان را به تحسين وا داشت. خداوند به اين نمايش شگفتِ از خودگذشتگى بر فرشتگان باليد و اين آيه كريم را براى جاودانه كردن اين منقبت و بزرگداشت اين ايثار گرى و اين فضيلت والا به رواق تاريخ، فرو فرستاد:

«و از مردم، كسى است كه جان خود را در طلب رضايت خدا به معرض فروش مى‌نهد، و خداوند به بندگانش مهربان است ...».

پس از آن شب، على ٧ به غار ثور مى‌رفت و مايحتاج پيامبر ٦ و همراهش را بدانها مى‌رساند. پيامبر ٦، على ٧ را به اداى امانت‌ها سفارش كرد و خود، رهسپار مدينه شد.

پس از آن، على ٧، به همراه مادرش فاطمه بنت اسد و فاطمه ٣، دختر پيامبر خدا و فاطمه دختر زبير، از مكّه خارج شد و آهنگ يثرب كرد. قريش از اين حركت آگاه شدند و چون سوارانى به تعقيبش فرستادند و خواستند جلوى وى را بگيرند، با برخورد شجاعانه وى روبه‌رو شدند و ناكام بازگشتند.

پيامبر ٦ در محلّه قبا به انتظار على ٧ نشسته بود و چون على ٧ به ايشان ملحق شد، همگى به سوى يثرب حركت كردند.