دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٧ - ٤/ ٤ عباس

دامان پُرمهر او و در كنار برادران بى‌نظيرى چون حسن و حسين ٨، باليد و رشد كرد.

كنيه آن بزرگوار، «ابو الفضل» و «ابو قِربه (صاحب مَشك)» و القابش «سقّا» و «قمر بنى‌هاشم» بود.

عبّاس، قامتى بلند، سينه‌اى ستبر، بازوانى توانمند و چهره‌اى بس زيبا داشت، بدان‌سان كه او را «ماه بنى‌هاشم» مى‌گفتند.

او از آغاز قيام ابا عبد اللّه الحسين ٧، همراه و همدل امام حسين ٧ بود و در هنگامه نبرد كربلا، پرچمدار سپاه ايشان. عبّاس، به روزهاى سخت محاصره امام و يارانش، سقايت سپاه و آبرسانى به كودكان را بر عهده داشت.

او در آستانه شب عاشورا، در جمع همراهان حسين ٧ و هنگامى كه امام ٧ از آنها خواسته بود كه بروند، اوّلين كسى بود كه با كلماتى سرشار از عشق و ايمان و آكنده از ايثار، هم‌گامى و جان‌فشانى‌اش را اعلام كرد.

در كربلا، شمر بن ذى الجوشن براى عبّاس ٧ و سه برادرش امان‌نامه آورد و آنها كه در آغاز حتّى از روياروى شدن با شمر نفرت داشتند، در ردّ پيشنهاد