دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٧ - ٣/ ١ ازدواج با فاطمه دختر پيامبر

نقش آفرين‌ترين زندگانى مشترك در تاريخ اسلام، رقم خورد.

در كنار خانه پيامبر ٦، خانه‌اى خُرد كه به راستى از همه تاريخ، بزرگ‌تر و غبطه‌آفرين عرشيان و زمينيان بود، بر پا شد. اين خانه، سرچشمه فضيلت‌ها، مكرمت‌ها، عشق، ايمان، ايثار، جهاد، ساده زيستى،... بود و به راستى خانه‌اى بود كه سر بر عرش مى‌ساييد.

على ٧، اين پارساى شب و زمزمه‌گر خلوت‌هاى آن، شير بيشه نبرد بود و هنوز زخم‌هاى نشسته بر پيكرش التيام نيافته، در جنگى ديگر حاضر بود و رزم آورترين و بزرگ‌ترين هماوردجوىِ ميدان.

و فاطمه ٣، آرام و پرشكيب، بار زندگى را بر دوش داشت، با كم‌ترين امكانات مى‌ساخت، زخم‌هاى همسر و پدر را مى‌شست و افزون بر همسرى على ٧، به تعبير لطيف پيامبر خدا، «براى پدر، مادرى مى‌كرد».[١]

اوّلين ثمر اين پيوند الهى، به سال سوم هجرى ديده به جهان گشود كه حسن ٧ نام گرفت. و دومين آن، حسين ٧ بود كه در سال چهارم به دنيا آمد. زينب و امّ كلثوم ٨ پس از برادرها پاى به دنيا گذاردند و آخرين آنها، محسن، سقط گرديد

[١] شايد بدين جهت، يكى از كنيه‌هاى ايشان،« امّ أبيها» است.